Überschüsse Der Erfahrung: Grenzdimensionen des Ich nach Husserl

کار حاضر با هدف برجسته کردن لحظاتی در پدیدارشناسی هوسرل است که در آن به مرزهای خود می رسد. تحلیل هوسرل با پدیده‌هایی در حوزه‌های مختلف مواجه می‌شود که به‌طور متناقض، تنها به دلیل غیرقابل دسترس‌بودن عجیب‌شان قابل دسترسی هستند. شناسایی این پدیده های مرزی که هنوز به طور سیستماتیک در ادبیات هوسرل مورد بررسی قرار نگرفته اند، محور کار است.

مفهوم I که در شکل کامل آن تجزیه و تحلیل می شود، به عنوان راهنمایی برای تحقیق عمل می کند. برای رعایت عدالت در مورد مفهوم هوسرل از من، لازم است به ابعاد متعدد آن پرداخت: انفعال، واقعیت، بین الاذهانی و زمان مورد تجزیه و تحلیل دقیق قرار می گیرند. کاوش در این ابعاد چندگانه ایگو، افراط‌های عجیبی را آشکار می‌کند که فراتر از هر شکلی از شهود و معنی است و بنابراین مرزهای نظم موجود را می‌شکند.

در زمینه‌های مختلف، نویسنده به طور سیستماتیک با نویسندگان فلسفه معاصر با گرایش پدیدارشناختی (به ویژه لویناس، دریدا، برنت، ریشیر و والدنفلز) سروکار داشته است. هدف این بحث نه تنها بررسی مجدد متون هوسرلی است، بلکه بر آن است تا ثمربخشی تحلیل های هوسرلی را برای فلسفه معاصر برجسته کند.

Die vorliegende Arbeit zielt darauf ab, Momente der Husserlschen Phänomenologie hervorzuheben, in denen diese an ihre Grenzen gerät. Die Husserlsche Analyse stößt in unterschiedlichen Bereichen auf Phänomene, die paradoxerweise nur in ihrer eigentümlichen Unzugänglichkeit zugänglich sind. Der Ausweis dieser Grenzphänomene, die in der Husserl-Literatur bisher noch nicht systematisch untersucht worden sind, steht im Zentrum der Arbeit.

Als Leitfaden der Untersuchung dient der Ich-Begriff, der in seiner voller Konkretion analysiert wird. Um dem Ich-Begriff bei Husserl gerecht zu werden, ist es erforderlich, auf seine vielfältigen Dimensionen einzugehen: Passivität, Faktizität, Intersubjektivität und Zeit werden einer detaillierten Analyse unterzogen. Die Erforschung dieser vielfältigen Dimensionen des Ich deckt eigentümliche Überschüsse auf, die über jede Form von Anschauung und Sinn hinausgehen und somit die Grenzen der jeweils bestehenden Ordnung sprengen.

In den unterschiedlichen Kontexten hat der Verfasser sich systematisch mit phänomenologisch orientierten Autoren zeitgenössischer Philosophie (insbesondere Lévinas, Derrida, Bernet, Richir und Waldenfels) auseinandergesetzt. Diese Auseinandersetzung zielt nicht nur darauf ab, die Husserlschen Texte neu zu befragen, sondern sie beabsichtigt auch, die Fruchtbarkeit der Husserlschen Analysen für die zeitgenössische Philosophie hervorzuheben.