¡Viva la muerte! Política y cultura de lo macabro

زنده باد مرگ! فریاد Millán Astray، بنیانگذار لژیون است. در واقع، زندگی های مرگبار می تواند تایید غم انگیز رقیب او، میگل دی اونامونو، در مراسمی باشد که در سال 1936 در دانشگاه سالامانکا برگزار شد. علیرغم تفاوت آنها، بین عرفان کینه توزانه فاشیسم و ​​بدبینی هوش، پایگاه مشترکی است. قدردانی می‌شود: حضور بی‌نظیر آدم‌های مخرب در فرهنگ و سیاست اسپانیایی قرن بیستم. ریشه هایش عمیق است. ماکابر نقش مهمی در فرهنگ ما ایفا می کند، از رقص های قرون وسطایی مرگ تا وانیتاس های باروک (والدس لیال)، از خودکشی رمانتیک (لارا) تا بازآفرینی اسپانیای سیاه (Regoyos)، از زیبایی شناسی کثیف (سولانا) تا فوق العاده بودن. (سلا). به نوبه خود، ماکابر به عنوان سلاحی برای ارعاب قبل، در طول و بعد از جنگ داخلی، و به عنوان ابزاری برای تأیید مجدد و تبلیغات (نکروفیلیای فرانکو) بعد سیاسی غیرقابل انکاری داشته است. اکنون، در روزهای ما، حافظه تاریخی در مورد نبش قبرهای دسته جمعی یا عدم نبش قبرها قطبی شده است. ترسناک ما را می ترساند، مجذوب می کند و نگران می کند، زیرا در شمال با وحشت، در شرق خشم، در غرب انزجار و در جنوب با طنز سیاه هم مرز است. هیچ کس تا به حال جمجمه جدی ندیده است.

¡Viva la muerte! es el grito de Millán Astray, fundador de la Legió. En efecto, vive la muerte podía ser la triste constatació de su rival, Miguel de Unamuno, en la ceremonia que tiene lugar en la Universidad salmantina en 1936. Pese a su disparidad, entre la mística necrófila del fascismo y el pesimismo de la inteligencia, se aprecia una base común: la abrumadora presencia de lo macabro en la cultura y política españolas del siglo XX. Sus raíces son profundas. Lo macabro desempeña un papel crucial en nuestra cultura, desde las danzas de la muerte medievales a la vanitas barroca (Valdés Leal), desde el suicidio romántico (Larra) a la recreació de la España negra (Regoyos), desde la estética de lo sórdido (Solana) al tremendismo (Cela). A su vez, lo macabro ha tenido una incuestionable dimensió política como arma de intimidació antes, durante y después de la Guerra Civil, y como instrumento de reafirmació y propaganda (la necrofilia franquista). Ahora, en nuestros días, la memoria histórica se polariza en la oportunidad o no de exhumar fosas comunes. Lo macabro nos espanta, atrae y desconcierta, pues limita al norte con el horror, al este con la ira, al oeste con el asco y al sur con el humor negro. Nadie ha visto jamás una calavera seria.