Zombie Capitalism: Global Crisis and the Relevance of Marx

سال‌ها به ما گفته می‌شود که بازار آزاد سرمایه‌داری یک ماشین رشد دائمی است که خود اصلاح می‌شود که در آن فروشندگان همیشه خریداران را پیدا می‌کنند و از بروز هرگونه بحران بزرگ در سیستم جلوگیری می‌کنند. سپس بحران اعتباری آگوست 2007 به سقوط بزرگ سپتامبر تا اکتبر 2008 تبدیل شد که باعث شد یکی از معذرت خواهان سیستم، ویلم بیتر، در مورد "پایان سرمایه داری همانطور که می دانستیم" بنویسد.

با آشکار شدن بحران، جهان شاهد راهی بود که گمانه زنی های بی رویه سیستم بانکی \"سایه\" بازارهای جهانی را ویران کرد و ویرانی واقعی انسانی را در پی خود به جای گذاشت. در مواجهه با بحران مالی، برخی از مفسران اقتصادی شروع به صحبت از "بانک های زامبی" کردند - موسسات مالی که در "وضعیت مرده" قرار داشتند و قادر به انجام هیچ کارکرد مثبتی نیستند، اما تهدیدی برای هر چیز دیگری هستند. چیزی که آنها متوجه نمی شوند این است که سرمایه داری قرن بیست و یکم به عنوان یک کل یک سیستم زامبی است که در مورد دستیابی به اهداف انسانی ظاهراً مرده است.

We've been told for years that the capitalist free market is a self-correcting perpetual growth machine in which sellers always find buyers, precluding any major crisis in the system. Then the credit crunch of August 2007 turned into the great crash of September–October 2008, leading one apologist for the system, Willem Buiter, to write of "the end of capitalism as we knew it."

As the crisis unfolded, the world witnessed the way in which the runaway speculation of the "shadow" banking system wreaked havoc on world markets, leaving real human devastation in its wake. Faced with the financial crisis, some economic commentators began to talk of "zombie banks"–financial institutions that were in an "undead state" and incapable of fulfilling any positive function but a threat to everything else. What they do not realize is that twenty-first century capitalism as a whole is a zombie system, seemingly dead when it comes to achieving human goals.