Young Leonardo: The Evolution of a Revolutionary Artist, 1472–1499

تحریک‌آمیز و بدیع، این نگاه تازه به سال‌های شکل‌گیری لئوناردو داوینچی در فلورانس و میلان، سناریوی کاملاً متفاوتی از نحوه خلق سبک خاص خود ارائه می‌دهد که هنر غرب را برای همیشه متحول می‌کند. حرفه لئوناردو داوینچی این است که او شروعی امیدوارکننده در فلورانس داشت و سپس به میلان نقل مکان کرد تا هنرمند مشهور دربار دوک لودوویکو اسفورزا شود. لئوناردو جوان دیدگاه بسیار متفاوتی ارائه می دهد. این نشان می‌دهد که چگونه لئوناردو جوان در برابر سبک غالب استادش وروکیو مبارزه کرد، در تلاش‌های او برای تولید اولین شاهکار خود در فلورانس با مانع مواجه شد و با کمی بیش از یک بال و دعا راهی میلان شد. زمانی که در آنجا بود، برای مدت طولانی توسط دوک لودوویکو نادیده گرفته شد و پس از اینکه پروژه بزرگ سوارکاری او به نتیجه نرسید، تنها از حمایت ملایم Sforza برخوردار شد. در همین حال، تمام سفارشات اصلی Sforza به هنرمندانی رسید که نام آنها اکنون فراموش شده است. Isbouts و Brown سال‌های منتخب لئوناردو در میلان را از منظری کاملاً جدید به تصویر می‌کشند: دربار Sforza. آن‌ها نشان می‌دهند که بخش عمده‌ای از حمایت Sforza بر روی پروژه‌های وسیعی مانند کلیسای جامع میلان انجام می‌شد که از حلقه نزدیکی از هنرمندان محلی حمایت می‌کرد که لئوناردو هرگز وارد آنها نشد. در نتیجه استعداد استثنایی او تا شام آخر تا حد زیادی ناشناخته ماند. نویسندگان همچنین پیوند اسرارآمیزی بین شام آخر و نقاشی دیواری صلیب بر روی دیوار مقابل را بررسی می‌کنند، اثری که تاکنون به طور کامل از توجه عمومی دور بوده است. در نهایت، آن‌ها یک نظریه هیجان‌انگیز ارائه می‌کنند: این که دو کپی در اندازه واقعی شام آخر، که اکنون در بلژیک و بریتانیا وجود دارد، در واقع توسط پادشاه فرانسه لوئی دوازدهم سفارش داده شده و تحت نظارت مستقیم لئوناردو نقاشی شده‌اند. لئوناردو جوان پنجره ای جذاب به ذهن هنرمند است زیرا او به آرامی تکنیک های پیشگامانه ای را توسعه می دهد که رنسانس عالی را ایجاد می کند و مسیر هنر اروپایی را تغییر می دهد.

Provocative and original, this fresh look at Leonardo da Vinci’s formative years in Florence and Milan provides a radically different scenario of how he created his signature style that would transform Western art forever.The traditional view of Leonardo da Vinci’s career is that he enjoyed a promising start in Florence and then moved to Milan to become the celebrated court artist of Duke Ludovico Sforza. Young Leonardo presents a very different view. It reveals how the young Leonardo struggled against the prevailing style of his master Verrocchio, was stymied in his efforts to produce his first masterpiece in Florence, and left for Milan on little more than a wing and a prayer. Once there, he was long ignored by Duke Ludovico, and enjoyed only tepid Sforza support after his great equestrian project came to nothing. Meanwhile, all the major Sforza commissions went to artists whose names are now forgotten. Isbouts and Brown depict Leonardo’s seminal years in Milan from an entirely new perspective: that of the Sforza court. They show that much of the Sforza patronage was directed on vast projects, such as the Milan Cathedral, favoring a close circle of local artists to which Leonardo never gained entry. As a result, his exceptional talent remained largely unrecognized right up to the Last Supper. The authors also explore a mysterious link between the Last Supper and the fresco of the Crucifixion on the opposite wall, a work that up to now has fully escaped public attention. Finally, they present a sensational theory: that two long-ignored, life-sized copies of the Last Supper, now in Belgium and the U.K., were actually commissioned by the French King Louis XII and painted under Leonardo’s direct supervision. Young Leonardo is a fascinating window into the artist’s mind as he slowly develops the groundbreaking techniques that will produce the High Renaissance and change the course of European art.