Wilhelm Dilthey: A Hermeneutic Approach to the Study of History and Culture

فلسفه از شگفتی انسان از غنا و پیچیدگی واقعیت سرچشمه می گیرد. سعی می کند واقعیت چیست را در کلمات و مفاهیم بیان کند. فیلسوف با درک این نکته که این واقعیت توسط همه انسان ها تجربه می شود اما به طرق مختلف تجربه می شود، تلاش می کند تا قلب واقعیت، مرکز آن، گنج پنهان آن را بیابد - درختی که در وسط بهشت ​​و زمین را به هم متصل می کند، نقطه مرکزی که از آن پیچیدگی شگفت انگیز تجربه شروع به معنا می کند و از آن نظم می تواند نمایان شود. این که بپرسیم "واقعیت چیست؟" در واقع تشخیص این است که ما وارد یک پیچ و خم شده ایم. فلسفه هرمنوتیک ویلهلم دیتی (1833-1911) ثمره سرگردانی خود او در این پیچ و خم است. او مانند بسیاری از روشنفکران عصر خود، ایمان خود را به دین مسیحی که در آن بزرگ شده بود، از دست داده بود. در سال‌های دانشگاه، او از الهیات به فلسفه، به‌ویژه، به تاریخ فلسفه و به طور کلی اندیشه بشری روی آورد - و در مورد منشأ و ارزش تنوع شگفت‌انگیز نظام‌های اعتقادی گذشته تعجب کرد. در مرکز پیچ و خم واقعیت، او این بینش را یافت که واقعیتی که انسان با آن مواجه می‌شود، با یک متن ادبی قابل مقایسه است: برای ما «معنی» دارد. واقعیت یک شیء خاموش نیست، بلکه منبعی مستقل از معنا، عملی برای خودافشایی است. بنابراین شناخت واقعیت محصول اعمالی نیست که توسط یک سوژه فعال بر روی یک شیء منفعل شکل می گیرد، بلکه یک تعامل ارتباطی بین دو سوژه است.

Philosophy originates in man's amazement over the richness and complexity of reality. It attempts to articulate in words and con­ cepts what reality is. Starting from the recognition that this reality is experienced by all humans but experienced in many different ways, the philosopher tries to find reality's heart, its center, its hidden treasure - the tree in the middle connecting heaven and earth, the central point from which the stupendous intricacy of experience begins to make sense and from which order can become visible. To ask "what is reality?" is, indeed, to recognize that we have entered a maze. The hermeneutic philosophy of Wilhelm DiIthey (1833-1911) is the fruit of his own wanderings in this maze. Like many intellectuals of his age, he had lost faith in the Christian religion in which he was raised. In his college years, he turned from theology to philosophy, in particular, the history of philosophy and of human thought in general - wondering about the origin and value of the astounding variety of past belief systems. At the center of reality's maze he found the insight that reality as faced by man is comparable to a literary text: it "means" something to us. Reality is not a mute object, but an autonomous source of meaning, an act of self-disclosure; knowledge of reality is therefore not the product of actions per­ formed by an active subject upon a passive object, but a com­ municative interaction between two SUbjects.