Why Photography Matters

عکاسی به دلیل نحوه عملکرد آن مهم است - نه تنها به عنوان یک رسانه هنری، بلکه همچنین به عنوان راهی برای دانستن با این مشاهدات تحریک‌آمیز، تامپسون یک مراقبه گسترده و شفاف را در مورد اینکه چرا عکاسی در میان هنرهای تصویرسازی منحصر به فرد است، آغاز می‌کند. او استدلالی می سازد که با منطق طبیعی از توماس پینچون (و اینکه چرا ما او را به خاطر دیدگاهش می خوانیم و نه تسلطش به حقایق متفرقه) تا جاناتان سویفت تا افلاطون و امیلی دیکنسون (که نوشت: «همه حقیقت را بگو اما کج بگو» حرکت می کند. ) به خواندن دقیق عکس‌های یوژن آتژه، گری وینوگراند، مارسیا دو، واکر ایوانز و رابرت فرانک. او با اجبار و متقاعدکننده از عکاسی به عنوان رسانه‌ای دفاع می‌کند که کارش ساختن خیال‌پردازی‌های خوشایند برای چشم یا تخیل نیست، بلکه توصیف جهان به سخت‌ترین و عمیق‌ترین روش است.

Photography matters, writes Jerry Thompson, because of how it works—not only as an artistic medium but also as a way of knowing. With this provocative observation, Thompson begins a wide-ranging and lucid meditation on why photography is unique among the picture-making arts. He constructs an argument that moves with natural logic from Thomas Pynchon (and why we read him for his vision and not his command of miscellaneous facts) to Jonathan Swift to Plato to Emily Dickinson (who wrote “Tell all the Truth but tell it slant”) to detailed readings of photographs by Eugène Atget, Garry Winogrand, Marcia Due, Walker Evans, and Robert Frank. Forcefully and persuasively, he argues for photography as a medium whose business is not constructing fantasies pleasing to the eye or imagination, but describing the world in the toughest and deepest way.