When True Love Came to China

بیشتر مردم تصور می کنند که تمام دنیا می دانند که دوست داشتن چیست. که عشق رمانتیک جهانی است و اساساً انسانی است. چنین فرضی باید بتواند با سه چالش روبرو شود. باید این فرض اساسی خود را توجیه کند که همه فرهنگ‌ها با کلمه «عشق» بدون در نظر گرفتن زبان به یک معنا هستند. باید با بحث علمی در مورد اینکه آیا عشق رمانتیک در اروپا اختراع شده یا نه و منحصراً غربی است، درگیر شود. و باید بتواند توضیح دهد که چرا نویسندگان چینی اوایل قرن بیستم ادعا کردند که هرگز عشق واقعی یا عشق را با معیارهای مدرن غربی نشناختند. این اثر بسیار بدیع با پرداختن به این سه چالش از طریق رویکرد ادبی، تاریخی، فلسفی، زندگی‌نامه‌ای و مهم‌تر از همه تطبیقی ​​نشان می‌دهد که چگونه مشخصات عشق در چین با رد ازدواج‌های منظم و صیغه به نفع انتخاب آزاد فردی، تک‌همسری و تغییر شکل یافته است. یک مدل غربی از عشق رمانتیک.

Most people suppose that the whole world knows what it is to love; that romantic love is universal, quintessentially human. Such a supposition has to be able to meet three challenges. It has to justify its underlying assumption that all cultures mean the same thing by the word ‘love’ regardless of language. It has to engage with the scholarly debate on whether or not romantic love was invented in Europe and is uniquely Western. And it must be able to explain why early twentieth-century Chinese writers claimed that they had never known true love, or love by modern Western standards. By addressing these three challenges through a literary, historical, philosophical, biographical and above all comparative approach, this highly original work shows how love’s profile in China shifted with the rejection of arranged marriages and concubinage in favour of free individual choice, monogamy and a Western model of romantic love.