Westminster, Governance and the Politics of Policy Inaction: ‘Do Nothing’

این کتاب نشان می‌دهد که چگونه انفعال سیاسی، سیاست، اقتصاد و جامعه‌ای را که امروزه می‌شناسیم، شکل داده است، علی‌رغم این واقعیت که سیاست‌گذاران انگیزه دارند عمل کنند و دیده شوند که قاطعانه عمل کنند. سیاستمداران هر روز تصمیماتی می گیرند که زندگی ما را تحت تأثیر قرار می دهد، اما در سیستم جنگجویانه وست مینستر ما، معمولاً فقط مسئول کسانی هستند که چیزی را تغییر می دهند. اما تصمیمات برای انجام هیچ کاری چطور؟ در مورد سیاستی که به نفع یک جایگزین کنار گذاشته می شود چطور؟ اپوزیسیون برای مزیت سیاسی برهنه چطور؟ این کتاب استدلال می‌کند که نه تنها انفعال در سیاست بخشی نادیده گرفته شده از سیاست بریتانیا است، بلکه به همان اندازه سیاست فعال مهم است و می‌تواند به همان اندازه تأثیر مهمی بر جامعه داشته باشد. شاید برای اولین بار به این موضوع پرداخته و تحلیلی تحریک آمیز از سیاست «هیچ کاری نکن» ارائه می دهد. این نشان می دهد که چرا سیاستمداران به ندرت تشویق به انجام هیچ کاری می شوند و بیش فعالی را ترجیح می دهند. محرک های فلسفی و ساختاری انفعال را در هنگام وقوع بررسی می کند و تضادهای رفتاری را برجسته می کند. این توضیح می‌دهد که چرا آتل و تاچر تا به امروز از میراث‌های سیاسی پایدار برخوردار بوده‌اند، و ماهیت مخالفت‌ها و چالش عدم پاسخگویی به تصمیم‌های سیاستی «هیچ کاری نکن» را در نظر می‌گیرد.

This book shows how political inaction has shaped the politics, economy and society we recognize today, despite the fact that policymakers are incentivised to act and to be seen to act decisively. Politicians make decisions which affect our lives every day but in our combative Westminster system, are usually only held to account for those which change something. But what about decisions to do nothing? What about policy which is discarded in favour of an alternative? What about opposition for naked political advantage? This book argues that not only is policy inaction an overlooked part of British politics but also that it is just as important as active policy and can have just as significant an impact on society. Addressing the topic for perhaps the first time, it offers a provocative analysis of ‘do nothing’ politics. It shows why politicians are rarely incentivized to do nothing, preferring hyperactivity. It explores the philosophical and structural drivers of inaction when it happens and highlights the contradictions in behavior. It explains why Attlee and Thatcher enjoyed lasting policy legacies to this day, and considers the nature of opposition and the challenge of holding ‘do nothing’ policy decisions to account.