Wasting a Crisis: Why Securities Regulation Fails

بحران مالی اخیر منجر به اصلاحات گسترده ای شد که الهام بخش ارجاعات بی شماری به اصلاحات مالی نیو دیل بود. قانون 2300 صفحه ای داد-فرانک در سال 2010 که با اصلاحات نیو دیل در حوزه و مقیاس قابل مقایسه است. بحران رفتار نادرست شرکت کنندگان در بازار اوراق بهادار بود که با نظارت ضعیف نظارتی تشدید شد.

با هدر دادن یک بحران، پل جی. ماهونی تحقیقات متقاعدکننده ای ارائه می دهد تا نشان دهد که این روایت اکنون تقریباً پذیرفته شده جهانی از بازار است. شکست به طور کلی در سراسر بحران های مالی مشابه است توسط بازیگران سیاسی صورت می گیرد که امیدوارند سرزنش را از اشتباهات سیاست قبلی منحرف کنند. ماهونی با تکیه بر مجموعه ای از داده ها، از تحقیقات کنگره، دعوی قضایی، گزارش های نظارتی و پرونده ها گرفته تا قیمت های سهام از دهه 1920 و 1930، ماهونی فراتر از خرد دریافت شده در مورد اصلاحات مالی در نیو دیل حرکت می کند. نشان می دهد که مقررات سست دلیل اصلی مشکلات مالی رکود بزرگ نیست. همانطور که مقررات جدید حول این روایت از شکست بازار شکل گرفت، نه تنها اکثریت تا حد زیادی ناکارآمد بودند، بلکه اغلب معکوس بودند و سهم بازار را در دست شرکت های مالی پیشرو تثبیت می کردند. مروری بر اصلاحات اوراق بهادار قرن بیست و یکم از دیدگاه تحلیلی یکسان، از جمله داد-فرانک و قانون ساربنز-آکسلی در سال 2002، الگوی مشابهی را نشان می‌دهد و نشان می‌دهد که آنها نیز ممکن است سود کمی برای سرمایه‌گذاران داشته باشند و آسیب‌های قابل اندازه‌گیری داشته باشند. /div>

The recent financial crisis led to sweeping reforms that inspired countless references to the financial reforms of the New Deal. Comparable to the reforms of the New Deal in both scope and scale, the 2,300-page Dodd-Frank Act of 2010—the main regulatory reform package introduced in the United States—also shared with New Deal reforms the assumption that the underlying cause of the crisis was misbehavior by securities market participants, exacerbated by lax regulatory oversight.

With Wasting a Crisis, Paul G. Mahoney offers persuasive research to show that this now almost universally accepted narrative of market failure—broadly similar across financial crises—is formulated by political actors hoping to deflect blame from prior policy errors. Drawing on a cache of data, from congressional investigations, litigation, regulatory reports, and filings to stock quotes from the 1920s and ’30s, Mahoney moves beyond the received wisdom about the financial reforms of the New Deal, showing that lax regulation was not a substantial cause of the financial problems of the Great Depression. As new regulations were formed around this narrative of market failure, not only were the majority largely ineffective, they were also often counterproductive, consolidating market share in the hands of leading financial firms. An overview of twenty-first-century securities reforms from the same analytic perspective, including Dodd-Frank and the Sarbanes-Oxley Act of 2002, shows a similar pattern and suggests that they too may offer little benefit to investors and some measurable harm.