Vertikale Integration oder Kooperation?: Optimale strategische Entscheidungen im Spannungsfeld von Spezifität und Know-how

رویکردهای هزینه حاکمیت و حقوق مالکیت به‌عنوان مدل‌هایی برای توضیح تصمیم استراتژیک برای خرید یا انجام آن توسط خود در جریان اصلی اقتصادی، خود را در سراسر جهان تثبیت کرده‌اند. با این حال، یافته‌های تجربی و ملاحظات نظری به نفع اصلاح این رویکردهای نظری هزینه معامله صحبت می‌کنند.

J. Philipp Siemer نشان می‌دهد که ترکیب مفاهیم مبتنی بر هزینه‌های مبادله و شایستگی برای توضیح کلی‌تر تصمیم خرید یا خرید ضروری و ممکن است: نه تنها معاملات، بلکه فعالیت‌های تولیدی تحت‌تاثیر نیز در تصمیم گیری در مورد ادغام عمودی به حساب می آیند. نویسنده برتری همکاری شرکتی را بر ادغام عمودی برای شرکت هایی که می خواهند معاملات بسیار خاص انجام دهند، اما حوزه های تخصصی آنها مرتبط نیست، نشان می دهد. برای سناریوهای مختلف، به عنوان مثال درجات مختلف همپوشانی در دانش فنی مورد نیاز و ویژگی های مختلف فناوری، او اشکال بهینه مربوطه را از یکپارچگی شناسایی می کند.

Der Governancekosten- und der Property-Rights-Ansatz haben sich als Erklärungsmuster der strategischen Entscheidung über Kaufen oder Selbermachen im ökonomischen Mainstream auf breiter Front durchgesetzt. Allerdings sprechen empirische Befunde und theoretische Überlegungen dafür, diese transaktionskostentheoretischen Ansätze zu modifizieren.

J. Philipp Siemer zeigt, dass ein Zusammengehen transaktionskosten- und kompetenzbasierter Vorstellungen erforderlich und möglich ist, um die Make-or-Buy-Entscheidung ganzheitlicher zu erklären: Nicht allein Transaktionen, sondern auch die betroffenen Produktionsaktivitäten sind in der Entscheidung über eine vertikale Integration zu berücksichtigen. Der Autor demonstriert die Überlegenheit von Unternehmenskooperationen gegenüber vertikalen Integrationen für Unternehmungen, die zwar hochspezifische Transaktionen durchführen möchten, deren Spezialisierungsgebiete jedoch nicht verwandt sind. Für verschiedene Szenarien, z.B. unterschiedliche Überschneidungsgrade im erforderlichen technologischen Know-how und unterschiedliche Technologiespezifitäten, weist er die jeweils optimalen Integrationsformen aus.