Vagueness: An Investigation into Natural Languages and the Sorites Paradox

این اثر در دو بخش است. این به عنوان یک بررسی کلی از ابهام در زبان های طبیعی آغاز شد. با این حال، پارادوکس سوریت ها بر کار غالب شد، و بخش دوم کتاب شامل بحث در مورد آن معما و مشکلات مربوط به آن است. بخش اول شامل بحث کلی در مورد ماهیت ابهام و منابع آن است. من مفاهیم مختلفی از ابهام را در فصل 1 مورد بحث قرار می دهم و برخی از مشکلات مربوط به مفهوم مبهم را به عنوان یک پدیده زبانی بیان می کنم. جالب‌ترین آنها پارادوکس سوریت است که در جایی رخ می‌دهد که زبان‌های طبیعی تنوع خاصی از ابهام موارد مرزی را نشان می‌دهند. من در مورد برخی از منابع مبهم بودن تنوع موارد مرزی و دیدگاه‌های مربوط به رابطه بین رفتار زبانی و زبان‌هایی که از این نظر مبهم هستند بحث می‌کنم. من در فصل 2 استدلال می‌کنم که با تکنیک‌های میانگین‌گیری آماری یا تلاش برای ارائه یک مدل ریاضی از اجماع در کاربرد زبانی، نمی‌توان از این مشکلات به راحتی اجتناب کرد. من همچنین در فصل 3 رویکردهای مختلفی را برای مسئله ارائه منطق و معناشناسی کافی برای زبان‌های طبیعی مبهم در نظر می‌گیرم و بر ضد دو رویکرد رایج فعلی در مورد مبهم بودن بحث می‌کنم. اینها حساب‌های ابرارزش‌گذاری هستند که سعی می‌کنند مدل‌های معنایی دقیقی را برای زبان‌های مبهم بر اساس مفهوم فضاهای مشخصات ارائه کنند، و تلاش می‌کنند تا قوانین منطق کلاسیک را با سیستم‌های منطق فازی جایگزین کنند.

This work is in two parts. It began as a general investigation of vagueness in natural languages. The Sorites Paradox came to dominate the work however, and the second part of the book consists in an discussion ofthat puzzle and related problems. The first part contains a general discussion ofthe nature ofvagueness and its sources. I discuss various conceptions of vagueness in chapter 1 and outline some of the problems to do with the conception of vagueness as a linguistic phenomenon. The most interesting of these is the Sorites paradox, which occurs where natural languages exhibit a particular variety of borderline case vagueness. I discuss some sources of vagueness of the borderline case variety, and views of the relation between linguistic behaviour and languages which are vague in this sense. I argue in chapter 2 that these problems are not to be easily avoided by statistical averaging techniques or attempts to provide a mathematical model of consensus in linguistic usage. I also consider in chapter 3 various approaches to the problem of providing an adequate logic and semantics for vague natural languages, and argue against two currently popular approaches to vagueness. These are supervaluation accounts which attempt to provide precise semantic models for vague languages based on the notion of specification spaces, and attempts to replace the laws ofclassical logic with systems offuzzy logic.