Ursula K. Le Guin, Consent, and Metaphor

در Ursula K. Le Guin، Consent و Metaphor، کیت شکلر روش جدیدی را برای طبقه بندی استعاره می سازد و استدلال می کند که لحظه رضایتی که در فرم وجود دارد، تأثیرات مبادله را تعیین می کند. شکلر با استفاده از داستان اورسولا ک. لو گین، با کار پل ریکور به عنوان تمرکز نظری اولیه، خطرات و ضرورت درک تأثیر متقابلی را که تعیین می‌کند توسط چه کسی و در چه نقطه‌ای رضایت ارائه می‌شود در تغییر پویایی که رخ می‌دهد، شناسایی می‌کند. در استعاره با انجام این کار، او روشی را شناسایی می‌کند که گروه‌ها و فرهنگ‌های به حاشیه رانده شده می‌توانند در خدمت نیروی بیرونی بازسازی شوند و به ضرورت مطلق استعاره به‌عنوان نیروی سازنده در جهانی که باید راه‌های جدیدی برای نزدیک شدن به آینده تصور کنیم، اشاره می‌کند.

In Ursula K. Le Guin, Consent, and Metaphor, Kate Sheckler constructs a new method to categorize metaphor, arguing that the moment of consent that exists in the form determines the effects of the interchange. Using the fiction of Ursula K. Le Guin, with the work of Paul Ricoeur as a primary theoretical focus, Sheckler identifies both the dangers and necessity of understanding the interplay that determines by whom and at what point consent is offered within the dynamic shift that occurs in metaphor. In doing so, she identifies the way marginalized groups and cultures can be reconstructed in service to an outside force and notes the absolute necessity of metaphor as a constructive force in a world where we must imagine new ways to approach the future.