Unlikely Collaboration: Gertrude Stein, Bernard Faÿ, and the Vichy Dilemma

در سال 1941، گرترود استاین نویسنده یهودی آمریکایی و نماد آوانگارد یکی از عجیب‌ترین پروژه‌های فکری زندگی خود را آغاز کرد: ترجمه سخنرانی‌های مارشال فیلیپ پتین، رئیس دولت همکاری‌گرای دولت ویشی برای مخاطبان آمریکایی. از سال 1941 تا 1943، اشتاین سی و دو سخنرانی پتن را ترجمه کرد، که در آنها خط مشی ویشی منع یهودیان و دیگر "عناصر خارجی" از حوزه عمومی را تشریح کرد و در عین حال از فرانسه خواست تا با اشغالگران نازی آشتی کند.
همکاری بعید سوالات نگران کننده ای را دنبال می کند: چرا و تحت چه شرایطی استین این پروژه را انجام می دهد؟ پاسخ‌ها در پیوند استاین با مردی که در هسته اصلی این بحث قرار دارد نهفته است: برنارد فا، محافظ ظاهری ویشی استین. فائو مدیر Bibliothèque Nationale در دوران رژیم ویشی و ناظر سرکوب فراماسون‌های فرانسوی بود. او پتین را متقاعد کرد که استین را در طول جنگ بدون مزاحمت نگه دارد و به نوبه خود او را تشویق کرد که پتن را برای مخاطبان آمریکایی ترجمه کند. با این حال، حفاظت از فائو اجباری نبود. استاین متفکر را به عنوان همراه فکری اصلی خود در سالهای پایانی زندگی توصیف کرد.
باربارا ویل به تشریح قدرت‌های شکل‌دهنده این رابطه می‌پردازد و به قرابت‌های احتمالی بین آرمان‌های سیاسی و زیبایی‌شناختی استاین و فا، به ویژه بازتاب آن‌ها در نوشته‌های استاین از اواخر دهه 1920 تا 1940 اشاره می‌کند. ویل تعامل آنها را به عنوان یک مطالعه موردی از زندگی فکری در زمان جنگ فرانسه و نشانی از جایگاه آمریکا در تخیل ویشی می‌داند. کتاب او بازنگری مدرنیسم و ​​فاشیسم را وادار می‌کند و می‌پرسد چه چیزی بسیاری از آوانگاردها را به سمت تفکر فاشیستی و همکاری گرایانه سوق داد. ویل با دست زدن به یک بشکه باروت بالقوه اختلافات حیاتی، همکاری‌ای را تکرار می‌کند که برای درک فاشیسم و ​​بازسازی اروپای مدرن ضروری است.

In 1941, the Jewish American writer and avant-garde icon Gertrude Stein embarked on one of the strangest intellectual projects of her life: translating for an American audience the speeches of Marshal Philippe Pétain, head of state for the collaborationist Vichy government. From 1941 to 1943, Stein translated thirty-two of Pétain's speeches, in which he outlined the Vichy policy barring Jews and other "foreign elements" from the public sphere while calling for France to reconcile with Nazi occupiers.
Unlikely Collaboration pursues troubling questions: Why and under what circumstances would Stein undertake this project? The answers lie in Stein's link to the man at the core of this controversy: Bernard Faÿ, Stein's apparent Vichy protector. Faÿ was director of the Bibliothèque Nationale during the Vichy regime and overseer of the repression of French freemasons. He convinced Pétain to keep Stein undisturbed during the war and, in turn, encouraged her to translate Pétain for American audiences. Yet Faÿ's protection was not coercive. Stein described the thinker as her chief intellectual companion during her final years.
Barbara Will outlines the formative powers of this relationship, noting possible affinities between Stein and Faÿ's political and aesthetic ideals, especially their reflection in Stein's writing from the late 1920s to the 1940s. Will treats their interaction as a case study of intellectual life during wartime France and an indication of America's place in the Vichy imagination. Her book forces a reconsideration of modernism and fascism, asking what led so many within the avant-garde toward fascist and collaborationist thought. Touching off a potential powder keg of critical dispute, Will replays a collaboration that proves essential to understanding fascism and the remaking of modern Europe.