Unified Science: The Vienna Circle Monograph Series originally edited by Otto Neurath, now in an English edition

پیشینی، و بیشتر از آن، به ردی که در نهایت بر اساس یافته های پسینی است. به عبارت دیگر، علم طبیعت به معنای کانت، نه تنها ناب نیست، بلکه حتی نادرست است. در مورد منطق و ریاضیات، آثار قاطع فرگه، راسل و وایت هد دو نتیجه را پیشنهاد می‌کنند: اول اینکه ساختن ریاضیات بر اساس منطق (منطق‌گرایی) امکان‌پذیر است، و دوم اینکه گزاره‌های منطقی وضعیت تحلیلی غیرقابل برگشتی دارند. . اما در چارچوب منطق‌گرایی، وضعیت گزاره‌های منطقی به گزاره‌های ریاضی منتقل می‌شود و بنابراین گزاره‌های ریاضی نیز تحلیلی در نظر گرفته می‌شوند. همه اینها وضعیتی را ایجاد می کند که به نظر می رسد پیش فرض وجودی موجود در پرسش کانتی در مورد امکان احکامی که هم ترکیبی و هم پیشینی هستند باید به عنوان نادرست رد شود. اما کنار گذاشتن این پیش فرض، در عین حال، ضربه زدن به هسته اصلی برنامه کانت برای قرار دادن علوم طبیعی بر پایه فلسفی است. شکست تلاش مدرن برای انجام این کار در عین حال حاکی از معکوس شدن رابطه بین فلسفه و علوم فردی است: این وظیفه فلسفه نیست که در پایه های علوم فردی دخالت کند. از آنجایی که رشته ای کمتر موفق است، وظیفه آن بیشتر به دنبال راهنمایی از اصول عقلانیت است که در علوم فردی عمل می کند.

a priori, and what is more, to a rejection based ultimately on a posteriori findings; in other words, the "pure" science of nature in Kant's sense of the term had proved to be, not only not pure, but even false. As for logic and mathematics, the decisive works of Frege, Russell, and White­ head suggested two conclusions: first, that it was possible to construct mathematics on the basis of logic (logicism), and secondly, that logical propositions had an irrevocably analytic status. But within the frame­ work of logicism, the status of logical propositions is passed on to mathematical ones, and mathematical propositions are therefore also conceived of as analytic. All this creates a situation where the existential presupposition contained in the Kantian question about the possibility of judgements that are both synthetic and a priori must, it seems, be rejected as false. But to drop this presupposition is, at the same time, to strike at the very core of Kant's programme of putting the natural sciences on a philosophical foundation. The failure of the modern attempt to do so suggests at the same time a reversal of the relationship between philosophy and the individual sciences: it is not the task of philosophy to meddle with the foundations of the individual sciences; being the less successful discipline, its task is rather to seek guidance from the principles of rationality operative in the individual sciences.