Understanding Nature: Case Studies in Comparative Epistemology

این احضار به وضوح با «تصویر کهن‌الگو» مرتبط با آب به‌عنوان یک عنصر اساسی، که در فصل 2 مورد بحث قرار گرفته است، طنین‌انداز می‌شود، آب به‌عنوان عنصر آزادی، تحرک، و گسترش افق دید. اگرچه خود نیچه از انجام کاری که دیگران را برای انجام آن احضار می کرد خودداری می کرد، دانشمندانی مانند داروین و رمان نویسانی مانند ملویل در واقع به دریا رفتند. داروین، اگرچه توسط نیچه به عنوان ذهنی خشک و متوسط ​​تلقی می‌شود، اما خود را در معرض تجربه یک سفر طولانی‌مدت بین اقیانوسی قرار داد که در جریان آن، جهان‌های جدید، توجیه‌های جدید، و حتی شعارهای اخلاقی جدید را کشف کرد («مبارزه برای زندگی») که قرار بود تأثیر شگرفی بر علم، فلسفه و حتی فرهنگ در کل داشته باشد. دیدگاه‌های دیگری نیز در موبی دیک وجود دارد، مانند دیدگاه الهی‌دان، که نهنگ را به‌عنوان لویاتان کتاب مقدس و اقیانوس را به‌عنوان بخشی از جهان نشان می‌دهد که در آن سیل بزرگ هرگز فروکش نکرد. در واقع، تفسیر پدیده‌های دریایی در اصطلاح کتاب مقدس، کم و بیش در همه جای رمان وجود دارد و همچنین در آراء و زبان اسماعیل ملوان فلسفی و داستان‌نویس طنین‌انداز است. اما در مورد نهنگ رمان نویس چطور؟ در واقع، یک نهنگ رمان نویس وجود ندارد. اسماعیل راوی بی‌تردید از دیدگاه نهنگ‌دار جانبداری می‌کند، اما ملویل نویسنده به چندصد صدا علاقه‌مند است و سعی می‌کند عدالت را در مورد آن رعایت کند.

This summons clearly resonates with the “archetypical image” associated with water as a basic element, discussed in Chapter 2, water as the element of freedom, of mobility, of widening one’s horizon. Although Nietzsche himself refrained from doing what he summoned others to do, scientists like Darwin and novelists like Melville actually went to sea. Darwin, although regarded by Nietzsche as an arid 6 and mediocre mind, exposed himself to the experience of a long-term trans-oceanic voyage in the course of which he did discover new worlds, new justifications, new moral watchwords even (“struggle for life”) that were to have a tremendous impact on science, philosophy and even culture at large. Other perspectives are present in Moby-Dick as well, such as the theologian’s one, depicting the whale as the biblical Leviathan and the ocean as that part of the world where the great flood never abated. Indeed, the interpretation of marine p- nomena in Biblical terms is more or less omnipresent in the novel and also resounds in the views and language of the philosophical sailor and story-teller Ishmael. But what about the novelist’s whale? Actually, there is not one novelist’s whale. Ishmael-the-narrator unmistakably sides with the whaler’s point of view, but Melville-the-author is interested in, and tries to do justice to, a plurality of voices.