Ugly Beauty: Jazz in the 21st Century

20 سال بعد از قرن بیست و یکم جز به چه معناست؟ آیا فرهنگ پخش موسیقی به لطف حذف همه زمینه های فراتر از فهرست پخش، موسیقی را به معنای واقعی کلمه بی معنا کرده است؟ آیا سنت هایی برای کشف باقی مانده است؟ آیا تخریب الگوی شاگردی (نوازندگان جوان که از بزرگان خود یاد می گیرند) موسیقی را تغییر ناپذیری کرده است؟ آیا هیچ صدایی خارج از محدودیت است؟ تا کجا می‌توانید پیش بروید و هنوز آن را جاز بنامید؟ یا این ترم باید بازنشسته باشد؟ به این سؤالات و بسیاری دیگر در «زیبایی زشت» پاسخ داده می‌شود، زیرا فیل فریمن تجربیات و گفتگوهای خود با بازیکنان امروزی را بررسی می‌کند. جاز هرگز به اندازه کنونی حیاتی به نظر نمی رسید و نقشی واقعی در فرهنگ قرن بیست و یکم، به ویژه در ایالات متحده و بریتانیا دارد.

What does jazz mean 20 years into the 21st century? Has streaming culture rendered music literally meaningless, thanks to the removal of all context beyond the playlist? Are there any traditions left to explore? Has the destruction of the apprenticeship model (young musicians learning from their elders) changed the music irrevocably? Are any sounds off limits? How far out can you go and still call it jazz? Or should the term be retired? These questions, and many more, are answered in Ugly Beauty, as Phil Freeman digs through his own experiences and conversations with present-day players. Jazz has never seemed as vital as it does right now, and has a genuine role to play in 21st-century culture, particularly in the US and the UK.