Thinking with Adorno: The Uncoercive Gaze

آنچه تئودور دبلیو آدورنو می گوید نمی تواند از نحوه گفتن آن جدا شود. با همان نشانه ، آنچه او فکر می کند نمی تواند از نحوه فکر کردن جدا شود. هدف اصلی کتاب ریشتر بررسی این است که چگونه این فرضیات اساسی و در عین حال دور دست به ما می آموزد که فکر کنیم با آدورنو-هر دو در کنار او و در رابطه با زمینه ها و صورت های متنوع او. این زمینه ها و صورتهای فلکی از تئوری زیبایی شناختی گرفته تا نقد سیاسی ، از مسئله قضاوت گرفته تا دشواری ارث بندی یک سنت ، از تقدم شی گرفته تا این سؤال که چگونه می توان زندگی درست را در یک اشتباه رهبری کرد ، متغیر است.
< Br> Richter به وضوح نشان می دهد که چگونه آدورنو بسیار پیشنهادی - با توجه به غالباً غافل از \"نگاه غیرقانونی\" نوع خاصی از اجماع را در رابطه با یک شیء از تجزیه و تحلیل انتقادی تعیین می کند: در حالی که در تلاش برای رمزگشایی است ، به شیء نزدیک می شود و با آن لکه دار می شود. تکین ها و غیر هویتی که در درون آن قرار دارند ، خواه شیء یک ایده ، یک فکر ، یک مفهوم ، یک متن ، یک اثر هنری ، یک تجربه یا مشکل نظریه سیاسی یا جامعه شناختی باشد.

فکر کردن با نگاه غیرقانونی آدورنو نه تنها به معنای پیروی از مسیرهای جذاب کار خودش است. این همچنین به معنای گسترش میهمان نوازی به صدای ارواح دیگران است. همانطور که این کتاب نشان می دهد ، آدورنو به بهترین وجه به عنوان یک متفکر در گفتگو درک می شود ، چه با پیشینیان طولانی مدت در سنت آلمانی مانند کانت و هگل ، با نویسندگانی مانند کافکا ، با معاصرانی مانند بنیامین و آرنت ، یا با صداهای فلسفی که جانشین او ، مانند موارد دریدا و آگامبن.

What Theodor W. Adorno says cannot be separated from how he says it. By the same token, what he thinks cannot be isolated from how he thinks it. The central aim of Richter’s book is to examine how these basic yet far-reaching assumptions teach us to think with Adorno―both alongside him and in relation to his diverse contexts and constellations. These contexts and constellations range from aesthetic theory to political critique, from the problem of judgment to the difficulty of inheriting a tradition, from the primacy of the object to the question of how to lead a right life within a wrong one.

Richter vividly shows how Adorno’s highly suggestive―yet often overlooked―concept of the “uncoercive gaze” designates a specific kind of comportment in relation to an object of critical analysis: It moves close to the object and tarries with it while struggling to decipher the singularities and non-identities that are lodged within it, whether the object is an idea, a thought, a concept, a text, a work of art, an experience, or a problem of political or sociological theory.

Thinking with Adorno’s uncoercive gaze not only means following the fascinating paths of his own work; it also means extending hospitality to the ghostly voices of others. As this book shows, Adorno is best understood as a thinker in dialogue, whether with long-deceased predecessors in the German tradition such as Kant and Hegel, with writers such as Kafka, with contemporaries such as Benjamin and Arendt, or with philosophical voices that succeeded him, such as those of Derrida and Agamben.