The Writings of St. Francis of Assisi

گفتن اینکه نوشته های سنت فرانسیس منعکس کننده شخصیت و روحیه اوست، تنها راه دیگری برای گفتن این است که آنها در عین حال بسیار عرفانی و بسیار انسانی هستند. که آنها بلندی عالی اندیشه را با زیبایی بیان بسیار ترکیب می کنند. این عنصر دوگانه که بعدها در نثر عارفانی مانند سنت بوناونتور و شعر شاعرانی مانند ژاکوپون دا تودی شکل گرفت و همواره از ویژگی‌های بارز ادبیات زاهدی فرانسیسکن بوده است، به نوشته‌های بنیانگذار به عنوان آبهای فوقانی فروتن یک نهر عظیم.

To say that the writings of St. Francis reflect his personality and his spirit is but another way of saying that they are at once formidably mystic and exquisitely human; that they combine great elevation of thought with much picturesqueness of expression. This twofold element, which found its development later on in the prose of mystics like St. Bonaventure and in the verse of poets like Jacopone da Todi, and which has ever been a marked characteristic of Franciscan ascetic literature, leads back to the writings of the Founder as to the humble upper waters of a mighty stream.