The Voyages of Dr. Dolittle

تمام آنچه تاکنون در مورد دکتر دولیتل نوشته‌ام، مدت‌ها پس از وقوع آن از کسانی که او را می‌شناختند شنیدم - در واقع بسیاری از آن‌ها قبل از تولد من اتفاق افتاد. اما اکنون آمده‌ام تا بخشی از زندگی این مرد بزرگ را که خودم دیدم و در آن شرکت کردم، بنویسم.
سال‌ها پیش دکتر به من اجازه این کار را داد. اما هر دوی ما آنقدر مشغول سفر به دور دنیا بودیم، ماجراهایی داشتیم و دفترهای یادداشت پر از تاریخ طبیعی را پر می کردیم که به نظر نمی رسید هیچ وقت برای نشستن و نوشتن از کارهایمان وقت نداشته باشم.
البته الان، وقتی کاملاً پیر هستم، حافظه‌ام دیگر چندان خوب نیست. اما هر وقت شک دارم و باید تردید کنم و فکر کنم، همیشه از پولینزی، طوطی می پرسم.
آن پرنده شگفت انگیز (او اکنون نزدیک به دویست و پنجاه سال دارد) بالای میز من می نشیند و معمولاً در حین نوشتن این کتاب آهنگ های ملوانی را برای خودش زمزمه می کند. و همانطور که هر کسی که او را ملاقات کرده است می داند، خاطره پلینزی شگفت انگیزترین خاطره در جهان است. اگر اتفاقی بیفتد که من کاملاً مطمئن نیستم، او همیشه می‌تواند مرا درست کند، به من بگوید که دقیقاً چگونه اتفاق افتاده است، چه کسی آنجا بوده است و همه چیز در مورد آن. در واقع گاهی اوقات تقریباً فکر می کنم باید بگویم که این کتاب توسط پولینزی به جای من نوشته شده است.
خیلی خوب پس، من شروع می کنم. و اول از همه باید چیزی در مورد خودم و اینکه چطور به ملاقات دکتر آمدم به شما بگویم.

وقتی همکارش لانگ آرو ناپدید می‌شود، دکتر دولیتل به همراه دستیارش، تامی استابین، سگش، جیپ و طوطی پلی‌نزی به سفری ماجراجویانه بر فراز دریاهای استوایی به سمت جزیره میمون‌های عنکبوتی شناور می‌روند.

ALL that I have written so far about Doctor Dolittle I heard long after it happened from those who had known him-indeed a great deal of it took place before I was born. But I now come to set down that part of the great man's life which I myself saw and took part in.
Many years ago the Doctor gave me permission to do this. But we were both of us so busy then voyaging around the world, having adventures and filling note-books full of natural history that I never seemed to get time to sit down and write of our doings.
Now of course, when I am quite an old man, my memory isn't so good any more. But whenever I am in doubt and have to hesitate and think, I always ask Polynesia, the parrot.
That wonderful bird (she is now nearly two hundred and fifty years old) sits on the top of my desk, usually humming sailor songs to herself, while I write this book. And, as every one who ever met her knows, Polynesia's memory is the most marvelous memory in the world. If there is any happening I am not quite sure of, she is always able to put me right, to tell me exactly how it took place, who was there and everything about it. In fact sometimes I almost think I ought to say that this book was written by Polynesia instead of me.
Very well then, I will begin. And first of all I must tell you something about myself and how I came to meet the Doctor.

When his colleague Long Arrow disappears, Dr. Dolittle sets off with his assistant, Tommy Stubbins, his dog, Jip, and Polynesia the parrot on an adventurous voyage over tropical seas to floating Spidermonkey Island.