The villain: a portrait of Don Whillans

Don Whillans برای نسل‌های مختلف کوه‌نورد اهمیتی نمادین دارد. اولین صعود دوران ساز او به صورت جنوبی آناپورنا، که با داگال هاستون در سال 1970 به دست آمد، یکی از چشمگیرترین صعودهایی است که تا به حال انجام شده است - اما پشت این و همه دستاوردهای هولناک دیگر او واقعیتی سخت و سرکش نهفته است: شخصیت مرد. ویلانز احساس شکست ناپذیری شخصی، نیرومند، مستقیم و سازش ناپذیر را در درون خود داشت. این به او موقعیت فوق ستاره ورزشی داد - قهرمانی ناقص یک بهترین، یک مک انرو، یک علی. در حلقه خودش، تصویر او قهرمان طبقه کارگر روی صخره بود، لاکونیک و جنگ طلب، آماده جنگ با عناصر یا هر انسانی که در روز بدی از مسیر او عبور کند.

Don Whillans has an iconic significance for generations of climbers. His epoch-making first ascent of Annapurna's South Face, achieved with Dougal Haston in 1970, remains one of the most impressive climbs ever made -- but behind this and all his other formidable achievements lies a tough, recalcitrant reality: the character of the man himself.Whillans carried within himself a sense of personal invincibility, forceful, direct and uncompromising. It gave him sporting superstar status -- the flawed heroism of a Best, a McEnroe, an Ali. In his own circle, his image was the working-class hero on the rock-face, laconic and bellicose, ready to go to war with the elements or with any human who crossed his path on a bad day.