The Victorian Gardener

در طول قرن نوزدهم، باغبانی به عنوان یک حرفه قابل احترام در نظر گرفته شد، که وسیله ای برای تحصیل، فرصت خوبی برای پیشرفت و شرایط کاری مناسب فراهم می کرد. سلسله مراتب کارکنان باغ به همان اندازه که خدمتکاران خانگی مرتب شده بودند، شد و پیشرفت با کار سخت، خودسازی و جاه طلبی حاصل شد. دوره های آموزشی و کارآموزی باغبانان جوان را برای تجارت و باغبانی آماده می کرد و به عنوان یک حرفه ماهر شناخته می شد، به طوری که سرپرست باغبان دارای موقعیت نفوذ و احترام بود و زنان با غلبه بر موانع اجتماعی به همسالان خود در شرایط برابر ملحق شدند. این کتاب به بررسی حرفه باغبانی در پیچیدگی‌های جامعه ویکتوریا و پیشرفت‌های علم و فناوری می‌پردازد که باغبان را بیشتر در کانون توجه قرار داد.

Over the course of the nineteenth century gardening came to be considered a respectable profession, providing a means to an education, a good chance of advancement and decent working conditions. The hierarchy of the garden staff became just as regimented as that of domestic servants, and progression was attained by hard work, self-improvement and ambition. Training courses and apprenticeships prepared young gardeners for their trade and horticulture became recognized as a skilled profession, with the head gardener commanding a position of influence and respect and women overcoming social barriers to join their peers on equal terms. This book explores the gardening profession within the complexities of Victorian society and the advances in science and technology that pushed the gardener further into the limelight.