The verbal morphology of Maltese

دسته بندی: خارجی
ویرایش:  
نویسندگان: Hoberman Robert D.,  Aronoff Mark.  
سری:  
 
ناشر:  
سال نشر:  
تعداد صفحات: 18 
زبان: Maltese-English 
فرمت فایل : PDF (درصورت درخواست کاربر به PDF، EPUB یا AZW3 تبدیل می شود) 
حجم فایل: 209 کیلوبایت 

قیمت کتاب (تومان) : 76,000

2003. - 18 p. زبان شناسان حداقل از زمان دو سوسور تمایز اساسی بین بعد دیاکرونیک، تاریخی زبان و بعد همزمان و ساختاری قائل شده اند. با این حال، حتی پس از این همه زمان، زبان شناسان گاهی اوقات این دو بعد را با هم اشتباه می گیرند و نه بیشتر از طبقه بندی زبان ها. طبقه‌بندی دیاکرونیک زبان‌ها به خانواده‌هایی که اعضای آن از نظر تاریخی با یکدیگر مرتبط هستند، اغلب در ساخت گزاره‌های ساختاری از آن دست‌ها استفاده می‌شود که، به بیان دقیق، به گونه‌شناسی ساختاری تعلق دارند. به عنوان مثال، خانواده زبان دراویدی در جنوب هند گاهی اوقات گفته می شود که از نظر صرفی ترکیبی و فعل پایانی هستند. گفته می شود که تمام زبان های اسکیمو چند ترکیبی هستند. و زبان‌های بانتو برای سیستم‌های پیچیده کلاس‌های توافق اسمی ذکر شده‌اند. شاید بهتر از همه شناخته شده باشد، زیرا این ویژگی بسیار غیرمعمول است، ارتباط خانواده زبان سامی (یا به طور صحیح تر شاخه سامی آفریقایی-آسیایی) با چیزی است که به آن ریخت شناسی ریشه و الگو می گویند. صرف‌شناسی که در آن، حداقل در سنت بومی دستور زبان عربی و عبری، کلمه‌ای به‌صورت ترکیبی از یک ریشه همخوان واژگانی و یک الگوی مصوت خاص یا آوازی که در قالب یک الگوی عروضی ثابت مرتب شده‌اند (توالی هجاهای انواع ثابت) توصیف می‌شود. ، از جمله طول صامت و مصوت)، با حروف صدادار که بین صامت ها قرار می گیرند تا دسته بندی های مختلف ریخت شناسی را مشخص کنند. این نوع خاص از ریخت‌شناسی را می‌توان در اصطلاحات سنتی‌تر غربی، به‌عنوان یک شکل افراطی از ablaut (که به عنوان آپفونی نیز شناخته می‌شود) در نظر گرفت، که عبارت است از تغییر سیستماتیک واکه‌ها در یک ساقه برای مشخص کردن دسته‌های صرفی. این باعث می‌شود که آن را به یک نسبی ساختاری دور از نوع ریخت‌شناسی که در زبان‌های ژرمنی در زمان‌های افعال قوی
(یعنی نامنظم) می‌بینیم، تبدیل کند، به‌عنوان مثال در انگلیسی ride vs rode.

2003. - 18 p. Linguists at least since de Saussure have made a fundamental distinction between the diachronic, historical dimension of language and the synchronic, structural dimension. Yet even after all this time, linguists sometimes confuse the two dimensions, and no more so than in the classification of languages. The diachronic classification of languages into families whose members are related to one another historically is often used in making structural statements of the sort that, strictly speaking, belong to structural typology. For example, the Dravidian language family of South India is sometimes said to be morphologically agglutinative and verb-final; all the Eskimo languages are said to be polysynthetic; and Bantu languages are cited for their complex systems of nominal agreement classes. Perhaps best known of all, because the trait is so uncommon, is the association of the Semitic language family (or more properly the Semitic branch of Afro-Asiatic) with what has come to be called root-and-pattern morphology, a type of morphology in which, at least within the indigenous tradition of Arabic and Hebrew grammar, a word is described as consisting of a combination of a lexical consonantal root and a specific vowel pattern or vocalism arranged within a fixed prosodic pattern (sequence of syllables of fixed types, including consonant and vowel length), with the vowels being inserted between the consonants to mark various morphological categories. This peculiar sort of morphology may also be viewed, in more traditionally Western terms, as an extreme form of ablaut (also known as apophony), which is the systematic changing of vowels in a stem to mark morphological categories. This would make it a remote structural relative of the kind of morphology that we see in Germanic languages in the tenses of strong
(i.e. irregular) verbs, as for example in English ride versus rode.