The Value of Money

بنجامین اندرسون، اتریشی آمریکایی، یکی از معدود اقتصاددانان به رهبری لودویگ فون میزس در کار پیشگام خود نظریه پول و اعتبار در سال 1912 بود که تصمیم به ادغام نظریه پولی در یک نظریه کلی ارزش.

اندرسون بخش عمده ای از کتاب بزرگ خود ارزش پول را که در سال 1917 منتشر شد، به رد نظریه کمیت "مکانیکی" پول اختصاص داد.

او استدلال کرد که علل و اثراتی که داده‌های معادله کمیت از آنها ساخته می‌شوند، تفکیک‌شده و پیچیده هستند. هر چه همبستگی بین متغیرهای مجموع معادله کمیت باشد، همبستگی علیت نیست. علیت را نمی توان در معادله ایجاد کرد زیرا هیچ ثابت کمی در عمل انسان وجود ندارد (به ویژه سرعت ثابت نیست). نظریه کمیت زمان را نادیده می گیرد. هیچ راه بدون ابهامی برای تعریف متغیرها در تئوری وجود ندارد: موجودی پول، سرعت، مقدار کالاها و سطح قیمت.

اندرسون همچنین معتقد است که هر گزاره درستی را که نظریه کمی ارائه می‌کند، می‌تواند از یک نظریه صحیح ارزش و بسیاری از نظریه‌های واقعی اقتصاد مدرن (مانند قوانین تقاضا و عرضه، نظریه سرمایه‌گذاری، و گرشام) استنتاج شود. قانون) با آن ناسازگار هستند.

اگرچه برخی از گزاره های درست را می توان از نظریه کمیت به دست آورد، اما هر نتیجه ای که از آن به دست می آید صادق نیست. اندرسون تلاش زیادی کرد تا نشان دهد که بسیاری از نظریه های ساخته شده بر اساس آن نادرست هستند.

به عنوان مثال، او استدلال کرد که استقلال بین موجودی پول و کمیت کالا، فرض شده برای رسیدن به این نتیجه که افزایش موجودی پول منجر به افزایش متناسب در سطح قیمت می‌شود، اگر به اقتصاد کلان منتقل شود، اثرات مخربی دارد. .

Benjamin Anderson, American Austrian, was among a handful of economists, led by Ludwig von Mises in his pioneering work The Theory of Money and Credit in 1912, who set out to integrate monetary theory into a general theory of value.

Anderson devoted a major portion of his great book The Value of Money, published in 1917, to a refutation of the "mechanical" quantity theory of money.

He argued that the causes and effects from which the data of the quantity equation are constructed are disaggregated and complex; whatever the correlation between the aggregate variables of the quantity equation, correlation is not causation; causation cannot be established in the equation because there are no quantitative constants in human action (in particular, velocity is not constant); the quantity theory ignores time; there is no unambiguous way to define the variables in the theory: the money stock, velocity, the quantity of goods, and the price level.

Anderson further holds that whatever true propositions the quantity theory offers can as well be deduced from a correct theory of value and that many true theories of modern economics (such as the laws of demand and supply, the theory of capitalization, and Gresham’s law) are inconsistent with it.

Although some true propositions can be had from the quantity theory, not every conclusion derived from it is true. Anderson expended much effort to demonstrate that many theories constructed upon it are false.

For example, he argued that the independence between the stock of money and the quantity of goods, assumed for the purpose of reaching the conclusion that increases in the stock of money lead to proportional increases in the price level, if carried into macroeconomics has pernicious effects.