The US NATO debate : from Libya to Ukraine

از زمان جنگ لیبی در سال 2011، به طور گسترده پیشنهاد شده است که نقش ناتو در سیاست امنیتی ایالات متحده کاهش یافته است، زیرا واشنگتن به اروپا اولویت استراتژیک کمتری و آسیایی می دهد (گرایشی که با محدودیت بودجه تقویت می شود) و به دلیل اینکه ایالات متحده دیگر علاقه‌ای به رهبری همیشه فعالیت‌های ناتو که عمدتاً مربوط به شرایط اروپایی است، نیست.

چندین متخصص پیشنهاد کرده‌اند که ایالات متحده انتظار دارد که چالش‌های امنیتی اروپا در درجه اول باید توسط متحدان اروپایی ناتو در یک مدل جدید تقسیم بار فراآتلانتیکی مدیریت شود. و اینکه نقش ایالات متحده اصولاً باید بر ماده V متمرکز باشد. این کتاب بررسی می‌کند که این ادعاها تا چه حد معتبر هستند و چه پیامدهایی ممکن است برای امنیت اروپا و بین‌المللی داشته باشند.

Since the Libya War in 2011 it has been widely suggested that NATO's role in US security policy has diminished, because Washington gives Europe less and Asia more strategic priority (a tendency that is reinforced by budget restraints), and because the US is no longer interested in always leading NATO activities that mainly concern European conditions.

Several experts have suggested that the US expect that the European security challenges primarily should be handled by NATO's European allies in a new transatlantic burden sharing model, and that the US role should principally be Article V-focused. This book investigates to what extent these claims are valid, and what consequences they may have for European and international security.