The Unintended: Photography, Property, and the Aesthetics of Racial Capitalism

از طریق تاریخ طولانی ایده های بیان ، عکاسی را دوباره تصور می کند

در پایان قرن نوزدهم شاهد تحولات و نوآوری های گسترده در عکاسی در زمانی بود که نیروهای مدرنیته غربی - صنعتی شدن ، نژادپرستی و سرمایه داری - به سرعت از جهان جهان را تغییر دادند. ناخواسته لحظه ای که به نظر می رسد فناوری عکاسی خود را سرعت می بخشد - و بنابراین تاریخ سرمایه داری نژادی - را سرعت می بخشد. این تغییرات اساسی در بازارها ، رسانه ها و اشکال عکاسی را در طی یک دوره قانونی مبهم در پایان قرن نوزدهم دنبال می کند. مونیکا هورتا روشهای ظریف و متناقض تفکر حقوقی را از طریق لنزهای عکاسی از زیبایی شناسی خاص از سفیدی در برداشت های مالکیت دارایی مجدداً چاپ می کند.

این کتاب بایگانی را جمع می کند که شامل تاریخچه عملکرد و پرتره در کنار حقوقی است ، و منطق را دنبال می کند که حقوق مالکیت مربوط به عکس ها در پرونده های دادگاه قبل از تنظیم و متون قانونی تأیید می شود (یا انکار می شود). این کتاب با تأکید بر ایجاد \"بیان\" به دارایی برای جلب توجه ما به شکست های کنترل که دوربین ها اختراع نمی کنند ، بلکه تأکید جدیدی بر این است ، این کتاب استدلال می کند که مشخصات عدم کنترل کنترل برای عمل و ایده املاک اساسی است.

ناخواسته پیشنهاد می کند که ردیابی و تجزیه و تحلیل افق های حس قصد ، کنترل ، استقلال ، اراده و اراده راه دیگری را برای درک چگونگی عملکرد برتری سفید ارائه می دهد. در نهایت ، تمرین منحصر به فرد خواندن تاریخی آن ، یک مزیت خاص از لحاظ تاریخی را در مورد کارهای روزمره سرمایه داری نژادی و وراثت برتری سفید که بخش اعظم زندگی ما را ساختار می دهد ، ارائه می دهد.

Reimagines photography through the long history of ideas of expression

The end of the nineteenth century saw massive developments and innovations in photography at a time when the forces of Western modernity—industrialization, racialization, and capitalism—were quickly reshaping the world. The Unintended slows down the moment in which the technology of photography seemed to speed itself—and so the history of racial capitalism—up. It follows the substantial shifts in the markets, mediums, and forms of photography during a legally murky period at the end of the nineteenth century. Monica Huerta traces the subtle and paradoxical ways legal thinking through photographic lenses reinscribed a particular aesthetics of whiteness in the very conceptions of property ownership.

The book pulls together an archive that encompasses the histories of performance and portraiture alongside the legal, pursuing the logics by which property rights involving photographs are affirmed (or denied) in precedent-setting court cases and legal texts. Emphasizing the making of “expression” into property to focus our attention on the failures of control that cameras do not invent, but rather put new emphasis on, this book argues that designations of control’s absence are central to the practice and idea of property-making.

The Unintended proposes that tracking and analyzing the sensed horizons of intention, control, autonomy, will, and volition offers another way into understanding how white supremacy functions. Ultimately, its unique historical reading practice offers a historically-specific vantage on the everyday workings of racial capitalism and the inheritances of white supremacy that structure so much of our lives.