The Theory and Practice of Institutional Transplantation: Experiences with the Transfer of Policy Institutions

ناگزیر، در میزگردی نه چندان دور قبل که در آن فرهنگ‌های برنامه‌ریزی مقایسه می‌شد، بحث به موضوع جهانی‌سازی پرداخت. این نویسنده به‌عنوان عضوی از پانل، از مخاطبینی که در کشوری متفاوت از کشور مبدأ زندگی می‌کردند و/یا کار می‌کردند، خواست دست خود را بالا ببرند. حدود نیمی از مخاطبان بیش از یکصد معلم دانشگاهی و محقق از تمام کشورهای جهان که شامل نویسنده حاضر می‌شد، این کار را انجام دادند. بعد از او پرسید که چه کسی همسر یا شریکی از کشوری متفاوت از کشور مبدأ خود دارد تا دست خود را نیز بالا ببرد. حدود نیمی از حضار، از جمله نویسنده حاضر، دستان خود را بالا بردند. این جنبه نرم جهانی شدن است. جنبه نرم جهانی شدن مهم است. مبادلات، تحرک شخصی، عاشقانه های بین المللی، چندفرهنگی و چندزبانگی (ناچار به معنای غیر بومی زبانان است که در تلاش برای عقب نماندن از انگلیسی زبانان بومی هستند) بخشی از صحنه آکادمیک است، به طوری که ما به سختی می توانیم تصور کنیم که غیر از این باشد. . این‌ها پدیده‌های کاملاً جدیدی نیستند، اما با تکیه بر زیرساخت‌های سازمانی پیچیده‌تر از برنامه‌های مبادله، مجلات بین‌المللی، انجمن‌ها و صنعت کنفرانس جهانی، بیش از پیش برجسته‌تر شده‌اند. در کنگره AESOP (انجمن مدارس اروپایی برنامه ریزی) در Bmo در جمهوری چک در ژوئیه 2000 بود که طرح این کتاب شکل گرفت.

Inevitably, at a panel discussion not too long ago comparing planning cultures the discussion turned on the issue of globalisation. As a member of the panel, this author asked those in the audience who lived and/or worked in a country different from their country of origin to raise their hands. About half of the audience of well over one hundred academic teachers and researchers from all comers of the world, the present author included did so. Next he asked who had a spouse or partner from a country different from their country of origin to also raise their hands. About half of the audience, the present author included, raised their hands. This is the soft side of globalisation. The soft side of globalisation is important. Exchanges, personal mobility, international romances, multi-culturalism and multi-lingualism (inevitably meaning non-native speakers struggling to keep up with native English speakers) are part of the academic scene, so much so that we can hardly imagine it to be otherwise. These are not entirely new phenomena, but they have become ever more prominent, relying on an ever more elaborate institutional infrastructure of exchange programmes, international journals, associations and the global conference industry. It was at the AESOP (Association of European Schools of Planning) congress at Bmo in the Czech Republic in July 2000 that the plan for this book was hatched.