The Tail Wags the Dog: International Politics and the Middle East

بحران ادامه دار در سوریه سوالاتی را در مورد تصور مشترک از امور خاورمیانه به عنوان شاخه ای از سیاست قدرت جهانی ایجاد کرده است. برای روشنفکران غربی، کارشناسان سیاست خارجی و سیاستمداران، «امپراتوری» و «امپریالیسم» مقوله هایی هستند که منحصراً در اروپا و اخیراً در ایالات متحده آمریکا کاربرد دارند. همانطور که آنها می بینند، تاریخ خاورمیانه محصول تعامل ناخشنود آن با این قدرت ها است. این چشم انداز که اساس "آغاز جدید بین ایالات متحده و مسلمانان سراسر جهان" پرزیدنت اوباما را تشکیل می دهد، همچنان به شکل گیری سیاست خارجی مهم در میان دولت های غربی ادامه می دهد، اما در این صفحات، افرایم کارش تفسیری کاملاً متفاوت از آن ارائه می دهد. تجربه خاورمیانه او استدلال می کند که نگاه غرب به مسلمانان و اعراب به عنوان قربانیان بدبخت پوچ است. برعکس، تاریخ مدرن خاورمیانه نقطه اوج روندهای بومی دیرینه بوده است. نفوذ قدرت های بزرگ، هر چند قدرتمند، نقش ثانویه ای ایفا کرده است که نه نیروی اصلی توسعه سیاسی منطقه است و نه عامل اصلی نوسانات بدنام آن.

کارش استدلال می کند که این تنها زمانی است که مردم خاورمیانه قربانی شدن خود را انکار کنند. ذهنیت و مسئولیت اقدامات خود را بر عهده می گیرند و قهرمانان غربی آنها رویکرد تحقیرآمیز خود را نسبت به اعراب و مسلمانان کنار می گذارند، که منطقه در نهایت می تواند منتظر یک \"بهار\" واقعی باشد.

The continuing crisis in Syria has raised questions over the common perception of Middle Eastern affairs as an offshoot of global power politics. To Western intellectuals, foreign policy experts, and politicians, "empire" and "imperialism" are categories that apply exclusively to Europe and more recently to the United States of America. As they see it, Middle Eastern history is the product of its unhappy interaction with these powers. Forming the basis of President Obama's much ballyhooed "new beginning between the United States and Muslims around the world," this outlook is continuing to shape crucial foreign policy among Western governments, but in these pages, Efraim Karsh propounds a radically different interpretation of Middle Eastern experience. He argues that the Western view of Muslims and Arabs as hapless victims is absurd. On the contrary, modern Middle Eastern history has been the culmination of long-existing indigenous trends. Great power influences, however potent, have played a secondary role constituting neither the primary force behind the region's political development nor the main cause of its notorious volatility.

Karsh argues it is only when Middle Eastern people disown their victimization mentality and take responsibility for their actions and their Western champions drop their condescending approach to Arabs and Muslims, that the region can at long last look forward to a real "spring."