The Surface-Contact Glia

1. 1 تاریخچه مختصر تنوع سلول‌های تشکیل‌دهنده سیستم عصبی مرکزی، عصب‌شناسان قرن گذشته را فریب نداد تا متوجه شوند که این اندام اساساً شامل دو نوع سلول است: سلول‌های عصبی، یا همانطور که بر اساس مفهوم نوظهور مجاورت عصبی، نورون‌ها و سلول های نوروگلیال نورون ها به وضوح وسیله تحریک پذیری، تولید تکانه، انتقال تکانه و اتصال در بافت عصبی هستند. نوروگلیا، همانطور که با نام آن (YAloc=سیمان یا چسب) که توسط Virchow (1860) نشان داده شده است، تصور می‌شد که ماده سیمانی است که انسجام بافت عصبی را تضمین می‌کند، فضاهای نوروپیل را پر می‌کند و سلول‌های عصبی را جدا می‌کند. بدن. در حالی که این نقش ظاهراً منفعل باعث جذب تحقیقات چند رشته ای در مورد نوروگلیا نشد، تلاش های موفقیت آمیزی برای گسترش دانش ما در مورد فیزیولوژی، مورفولوژی و شیمی زیستی نورون ها انجام شد. در نتیجه، بررسی نوروگلیا که در نیمه اول این قرن انجام شد، عمدتاً به مورفولوژی، اغلب به عنوان محصول جانبی تجزیه و تحلیل جامع سیستم های عصبی، محدود شد. به هر حال، طبقه بندی بافت شناسی نوروگلیا انجام شد و چارچوبی را ایجاد کرد که تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته است. بر این اساس، گلیا به دو گروه بزرگ تقسیم شد: ماکرو و میکروگلیا. اولی شامل دو زیر طبقه دیگر است، astroglia و oligodendroglia.

1. 1 Brief History The diversity of cells constituting the central nervous system did not deceive last century neurohistologists in recognizing that this organ contained essentially two cell types: the nerve cells, or as termed according to the emerging concept of neural contiguity, the neurons, and the neuroglial cells. Neurons were clearly shown to be the means of excitability, impulse generation, impulse transmission, and connectivity in the neural tissue. The neuroglia, as indicated by its name (YAloc=cement or glue) given by Virchow (1860), was thought to be the cement­ ing material ensuring the coherence of the nervous tissue, filling in the spaces of the neuropil, and isolating neuronal cell bodies. While this supposedly passive role did not attract multidisciplinary research on the neuroglia, successful efforts were made to extend our knowledge of the physiology, morphology, and bio­ chemistry of neurons. As a result of this, the investigation of the neuroglia carried out in the first half of this century was mainly confined to morphology, often as a by-product of comprehensive analyses of neuronal systems. At any rate, the histological classification of the neuroglia was accomplished, laying a framework which has been used to the present day. Accordingly, the glia was divided into two major groups: the macro- and microglia. The former comprises two further subclasses, the astroglia and oligodendroglia.