The Specter of Democracy: What Marx and Marxists Haven't Understood and Why

در این کتاب جذاب و متقاعدکننده، دیک هوارد نگاهی نوآورانه به مارکسیسم و ​​نقاط کور آن دارد و ماهیت دموکراسی را بازنگری می‌کند. او جاذبه‌ای که مارکسیسم برای روشنفکران دارد را بررسی می‌کند، دویست سال زندگی سیاسی دموکراتیک را با تمرکز بر انقلاب‌های آمریکا و فرانسه و جنبه‌های واقعاً «انقلابی» آن رویدادها بررسی می‌کند و سهم مارکس در سیاست دموکراتیک را بازنگری می‌کند. هاوارد نتیجه می گیرد که مارکس در حال تلاش برای «فلسفه با ابزارهای دیگر» بود، و به طرز متناقضی، چون او فیلسوف زیرک بود، مارکس قادر به دیدن پیامدهای سیاسی رادیکال تحلیل های خود نبود. هاوارد شیوه جدیدی از تفکر در مورد سیاست دموکراتیک را به عنوان یک ایده آل سیاسی ارائه می دهد و معتقد است که مارکس می توانست این راه سوم رادیکال را ببیند اما این کار را نکرد.
در این بازاندیشی درباره مارکسیسم و ​​نقاط کور آن، هاوارد از بازخوانی انتقادی مارکس استفاده می کند یک نظریه پرداز دموکراسی راهی جدید برای اندیشیدن به این آرمان سیاسی ارائه می دهد. او استدلال می کند که این دموکراسی است، نه مارکسیسم، که رادیکال و انقلابی است، و مارکس می توانست این را ببیند اما ندید.

در این بازاندیشی درباره مارکسیسم و ​​نقاط کور آن، دیک هاوارد استدلال می‌کند که فروپاشی کمونیسم اروپایی در سال 1989 نباید با پیروزی سرمایه‌داری شناخته شود و ارزیابی مجدد کلی از سیاست‌های دموکراتیک در ایالات متحده و خارج از آن را ممکن می‌سازد. نویسنده به انقلاب‌های آمریکا و فرانسه روی می‌آورد تا آنچه را که واقعاً «انقلابی» در مورد آن رویدادها بود، آشکار کند، و استدلال می‌کند که دو سبک متمایز از زندگی دموکراتیک پدیدار شده‌اند که مفاهیم آن در پرتو ظهور کمونیسم به اشتباه تعبیر شده است.


> هاوارد از بازخوانی انتقادی مارکس به عنوان نظریه پرداز دموکراسی استفاده می کند تا راه جدیدی را برای اندیشیدن درباره این آرمان سیاسی به مخاطب خود ارائه دهد. او استدلال می کند که این دموکراسی است، نه مارکسیسم، که رادیکال و انقلابی است، و مارکس می توانست این را ببیند اما ندید. در بخش اول، هاوارد جاذبه‌ای را که مارکسیسم برای روشنفکران، به‌ویژه روشنفکران فرانسوی داشت، بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه نقد توتالیتاریسم از دیدگاه مارکسیستی به این روشنفکران اجازه می‌دهد تا ماهیت رادیکال دموکراسی را ببینند. بخش دوم دویست سال زندگی سیاسی دموکراتیک را بررسی می‌کند - تجربه آمریکا به عنوان یک دموکراسی را با تجربه فرانسه مقایسه می‌کند. بخش سوم بازنگری در مورد سهم مارکس در سیاست دموکراتیک ارائه می دهد. هاوارد نتیجه می‌گیرد که مارکس در تلاش برای «فلسفه‌ای با ابزارهای دیگر» بود، و به‌طور متناقض، فقط به این دلیل که او یک فیلسوف زیرک بود، مارکس قادر به دیدن پیامدهای سیاسی رادیکال تحلیل‌های خود نبود. معلوم می‌شود که «انقلاب» که از نظر فلسفی موجه است، مبنای یک ضدسیاست است که پایان آن با سقوط کمونیسم اروپایی در سال 1989 پیش‌بینی شده بود.

In this engaging and persuasive book, Dick Howard takes a critically innovative look at Marxism and its blind spots and rethinks the nature of democracy. He explores the attraction Marxism holds for intellectuals, examines two hundred years of democratic political life-focusing on the American and French Revolutions and the truly "revolutionary" aspects of those events-and rethinks Marx's contribution to democratic politics. Howard concludes that Marx was attempting a "philosophy by other means", and that, paradoxically, because he was such an astute philosopher Marx was unable to see the radical political implications of his own analyses. Howard offers a new way of thinking about democratic policy as a political ideal, positing that Marx could have seen this radical third way but did not.
In this rethinking of Marxism and its blind spots, Howard uses a critical rereading of Marx as a theorist of democracy to offer a new way to think about this political ideal. He argues that it is democracy, rather than Marxism, that is radical and revolutionary, and that Marx could have seen this but did not.

In this rethinking of Marxism and its blind spots, Dick Howard argues that the collapse of European communism in 1989 should not be identified with a victory for capitalism and makes possible a wholesale reevaluation of democratic politics in the U.S. and abroad. The author turns to the American and French Revolutions to uncover what was truly "revolutionary" about those events, arguing that two distinct styles of democratic life emerged, the implications of which were misinterpreted in light of the rise of communism.

Howard uses a critical rereading of Marx as a theorist of democracy to offer his audience a new way to think about this political ideal. He argues that it is democracy, rather than Marxism, that is radical and revolutionary, and that Marx could have seen this but did not. In Part I, Howard explores the attraction Marxism held for intellectuals, particularly French intellectuals, and he demonstrates how the critique of totalitarianism from a Marxist viewpoint allowed these intellectuals to see the radical nature of democracy. Part II examines two hundred years of democratic political life—comparing America's experience as a democracy to that of France. Part III offers a rethinking of Marx's contribution to democratic politics. Howard concludes that Marx was attempting a "philosophy by other means," and that paradoxically, just because he was such an astute philosopher, Marx was unable to see the radical political implications of his own analyses. The philosophically justified "revolution" turns out to be the basis of an anti-politics whose end was foreshadowed by the fall of European communism in 1989.