The Society of Genes

نزدیک به چهار دهه پیش ریچارد داوکینز ژن خودخواه را منتشر کرد که به طور مشهور انسان ها را به "ماشین های بقا" تقلیل داد که تنها هدف آنها حفظ "مولکول های خودخواه شناخته شده" بود. به عنوان ژن." با این حال، اینکه چگونه این ژن‌های خودخواه با هم کار می‌کنند تا ارگانیسم را بسازند، همچنان یک راز باقی مانده است. انجمن ژن ها که در راس انبوهی از تحقیقات جدید قرار دارد، اکنون چشم اندازی از نحوه همکاری و رقابت ژن ها در مبارزه برای زندگی ارائه می دهد.

پیشگامان در حوزه نوپای زیست‌شناسی سیستم‌ها، Itai Yanai و Martin Lercher یک چارچوب جدید قانع‌کننده برای درک چگونگی تکامل ژنوم انسان و اینکه چرا درک تعاملات بین ژن‌های ما پارادایم اصلی زیست‌شناسی مدرن را تغییر می‌دهد، ارائه می‌کنند. برخلاف آنچه استعاره محبوب داوکینز به نظر می رسد، ژنوم از ژن های فردی ساخته نشده است که صرفاً بر بقای خود تمرکز دارند. درعوض، ژنوم ما جامعه‌ای از ژن‌ها را تشکیل می‌دهد که مانند جوامع انسانی از اعضایی تشکیل شده است که اتحادها و رقابت‌هایی را تشکیل می‌دهند.

به زبانی که برای خوانندگان عادی قابل دسترسی است، انجمن ژن‌ها< /span> استراتژی‌های ژنتیکی همکاری و رقابت را در مقیاس‌های بیولوژیکی از سلول‌های فردی گرفته تا کل گونه‌ها آشکار می‌کند. این روش عملکرد ژنوم در سلول‌های سرطانی و نئاندرتال‌ها، در تولید مثل جنسی و منشا حیات را نشان می‌دهد، و همیشه بر یک نکته مهم تأکید می‌کند: اینکه تنها با قرار دادن تعاملات بین ژن‌ها در مرکز صحنه می‌توانیم منطق زندگی را درک کنیم.

Nearly four decades ago Richard Dawkins published The Selfish Gene, famously reducing humans to “survival machines” whose sole purpose was to preserve “the selfish molecules known as genes.” How these selfish genes work together to construct the organism, however, remained a mystery. Standing atop a wealth of new research, The Society of Genes now provides a vision of how genes cooperate and compete in the struggle for life.

Pioneers in the nascent field of systems biology, Itai Yanai and Martin Lercher present a compelling new framework to understand how the human genome evolved and why understanding the interactions among our genes shifts the basic paradigm of modern biology. Contrary to what Dawkins’s popular metaphor seems to imply, the genome is not made of individual genes that focus solely on their own survival. Instead, our genomes comprise a society of genes which, like human societies, is composed of members that form alliances and rivalries.

In language accessible to lay readers, The Society of Genes uncovers genetic strategies of cooperation and competition at biological scales ranging from individual cells to entire species. It captures the way the genome works in cancer cells and Neanderthals, in sexual reproduction and the origin of life, always underscoring one critical point: that only by putting the interactions among genes at center stage can we appreciate the logic of life.