The Social Imperative: Race, Close Reading, and Contemporary Literary Criticism

در چارچوب بحران جاری در نقد ادبی، اجبار اجتماعی به ما یادآوری می‌کند که اگرچه ادبیات هرگز به خودی خود جهان را تغییر نخواهد داد، اما همچنان ابزار قدرتمند و بازیگر مهم در مبارزه مداوم برای تصور راه های بهتر برای انسان و آزادی. این کتاب با ترسیم رابطه بین خواننده و متن به عنوان یک نوع دوستی، مفهوم روانشناختی اجتماعی طرحواره را توضیح می‌دهد تا نشان دهد که زمینه‌های اجتماعی متعدد ما بر آنچه درک می‌کنیم و احساسمان هنگام خواندن تأثیر می‌گذارد. پائولا ام. ال. مویا با قهرمانی و الگوبرداری از نوعی مطالعه دقیق که به چگونگی بازتاب، ترویج و رقابت ایده های اجتماعی-فرهنگی فراگیر در مورد نژاد، قومیت، جنسیت و تمایلات جنسی توجه می کند، قدرت آثار ادبی نویسندگانی مانند جونوت دیاز، تونی را نشان می دهد. موریسون و هلنا ماریا ویرامونتس برای تغییر ادراکات و تغییر شکل دادن به تخیلات فرهنگی. از آنجایی که داستان ادبی شکل منحصر به فردی از درگیر شدن با مشکلات اجتماعی سنگین است، نه تنها مهم است که کدام آثار خاص ادبی را می خوانیم و آموزش می دهیم، بلکه مهم است که آنها را چگونه و با چه کسی می خوانیم. این چیزی است که الزام اجتماعی ادبیات را تشکیل می دهد.

In the context of the ongoing crisis in literary criticism, The Social Imperative reminds us that while literature will never by itself change the world, it remains a powerful tool and important actor in the ongoing struggle to imagine better ways to be human and free. Figuring the relationship between reader and text as a type of friendship, the book elaborates the social-psychological concept of schema to show that our multiple social contexts affect what we perceive and how we feel when we read. Championing and modeling a kind of close reading that attends to how literature reflects, promotes, and contests pervasive sociocultural ideas about race, ethnicity, gender, and sexuality, Paula M. L. Moya demonstrates the power of works of literature by writers such as Junot Diaz, Toni Morrison, and Helena Maria Viramontes to alter perceptions and reshape cultural imaginaries. Insofar as literary fiction is a unique form of engagement with weighty social problems, it matters not only which specific works of literature we read and teach, but also how we read them, and with whom. This is what constitutes the social imperative of literature.