The Secular is Sacred: Platonism and Thomism in Marsilio Ficino’s Platonic Theology

این کتاب یک موقعیت فلسفی را ارائه می‌کند که از نظر فلسفی بررسی شده است. اگرچه از محدودیت های دیدگاه فیچینو فراتر نمی رود و با معیارهای دقت تاریخی اداره می شود، اما در توضیح خود از متن فیچینو سؤالات فلسفی پایداری را که در آنجا مطرح می شود به صراحت بیان می کند. درست است، این کتاب تا حدی به بررسی رابطه فیچینو با منابع افلاطونی و مکتبی خود می پردازد، و این موضوعی است که در درجه اول مورد توجه کسانی است که به مطالعه تاریخ فرهنگ یا توسعه تاریخی او در فلسفه می پردازند. اما در اندیشه فیچینو این موضوع یک مسئله فلسفی نیز هست. فیچینو افلاطون گرایی را به عنوان راهنمای خود انتخاب می کند زیرا این فلسفه جهت گیری صریح و اساسی به دین را حفظ می کند. هنگامی که او افلاطون گرایی را به عنوان نمونه اولیه فلسفه فلسفه می گیرد، در مورد ماهیت خود فلسفه موضع می گیرد. فلسفه لزوماً به الوهیت اشاره می کند و از این رو لزوماً با تکریم و پرستش موضوع آن مرتبط است. الهیات مسیحی در این حرکت به سوی خدا به فلسفه افلاطونی می پیوندد و مفاهیم بینش بنیادی آن را به طور کامل تر توسعه می دهد. و 1 "شکوه الهیات مسیحی" توماس آکویناس است. بنابراین بررسی رابطه افلاطونی گرایی و تومیسم در اندیشه فیچینو، بررسی موضع فیچینو در مورد وحدت فلسفه و الهیات است. محققانی که درباره فیچینو می نویسند به سه تأثیر عمده بر اندیشه او اشاره کرده اند. البته تأثیر افلاطون و نوافلاطونیان به آسانی قابل تشخیص است.

This book presents a philosophical position examined philosophically. Although it does not go beyond the confines ofFicino's perspective and is governed by standards of historical accuracy, it makes explicit in its explanation ofFicino's text the enduring philosophical questions which are at issue there. True, the book examines in some detail Ficino's relation to his Platonic and Scholastic sources, and this is an issue of primary interest to those who study the history of culture or the his­ torical development of philosophy. However, in Ficino's thought, this issue is also a philosophical issue. Ficino chooses Platonism as his guide because this philosophy retains an explicit and essential orientation to religion. When he takes Platonism as the primary instance of philoso­ phy, he is taking a stand on the nature of philosophy itself. Philosophy necessarily points toward the divinity and hence is necessarily related to the veneration and worship of its object. Christian theology joins Platonic philosophy in this movement toward God, developing more completely the implications of its fundamental insights. And the 1 "splendor of Christian theology" is Thomas Aquinas. Therefore, to examine the relationship between Platonism and Thomism in Ficino's thought is to examine Ficino's position on the unity of philosophy and theology. Scholars writing about Ficino have pointed to three major influences on his thought. The influence of Plato and the neo-Platonists, of course, is readily recognized.