The Rise of Illiberalism

چگونه یک شکل مثبت‌تر از سیاست‌های هویتی می‌تواند اعتماد عمومی را به دولت بازگرداند

توماس مین می‌نویسد که لیبرالیسم، انکار اساسی لیبرال دموکراسی است. بنیادی که ایالات متحده بر آن استوار است. به دموکراسی انتخاباتی، حقوق بشر، حاکمیت قانون، مدارا نه می گوید. این یک ایدئولوژی سیاسی است که در چنین گروه‌های افراطی راست‌گرای قدیمی‌تری مانند کوکلوکس کلان و برتری‌طلبان سفیدپوست و اخیراً در میان Alt-Right و Dark Enlightenment بیان می‌شود. همچنین جنبش‌های غیرلیبرال چپ از مرکز، از جمله اشکال مختلف کمونیسم، آنارشیسم، و برخی جنبش‌های ضد فاشیستی وجود دارند. زیربنای فلسفی این ایدئولوژی سیاسی سمی و چگونگی نفوذ آن در جریان اصلی گفتمان سیاسی در ایالات متحده را مستند می کند. مین می نویسد، در اوایل قرن بیست و یکم، شکست لیبرال دموکراسی در برخورد مناسب با مشکلات اجتماعی، فضایی را ایجاد کرد که جنبش های غیرلیبرال می توانستند از آن برای ترویج مارک های خاص خود از سیاست های هویتی به عنوان یک جایگزین سوء استفاده کنند.

بنابراین یک نیاز حیاتی به چیزی است که نویسنده آن را سیاست هویت مثبت یا احساس مشترکی از جامعه می نامد که به همه بخش های جامعه احساس اهمیت یکسان می دهد. با این حال، دستیابی به این هدف یک چالش بزرگ خواهد بود.

در جستجوی راه‌حل‌های عملی برای سیستم سیاسی شکسته ایالات متحده، این کتاب سهم علمی بزرگی در بحث‌های جاری دارد. درباره آینده لیبرال دموکراسی.

How a more positive form of identity politics can restore public trust in government

Illiberalism, Thomas Main writes, is the basic repudiation of liberal democracy, the very foundation on which the United States rests. It says no to electoral democracy, human rights, the rule of law, toleration. It is a political ideology that finds expression in such older right-wing extremist groups as the Ku Klux Klan and white supremacists and more recently among the Alt-Right and the Dark Enlightenment. There are also left-of-center illiberal movements, including various forms of communism, anarchism, and some antifascist movements.

The Rise of Illiberalism explores the philosophical underpinnings of this toxic political ideology and documents how it has infiltrated the mainstream of political discourse in the United States. By the early twenty-first century, Main writes, liberal democracy’s failure to deal adequately with social problems created a space illiberal movements could exploit to promote their particular brands of identity politics as an alternative.

A critical need thus is for what the author calls “positive identity politics,” or a widely shared sense of community that gives a feeling of equal importance to all sectors of society. Achieving this goal will, however, be an enormous challenge.

In seeking actionable remedies for the broken political system of the United States, this book makes a major scholarly contribution to current debates about the future of liberal democracy.