The Rise of Central Banks: State Power in Financial Capitalism

تاریخی جسورانه از ظهور بانک‌های مرکزی، که نشان می‌دهد چگونه موسساتی که برای تثبیت کشتی‌های مالی جهانی طراحی شده‌اند، به همان اندازه که غالب هستند، بی‌ثبات‌کننده شده‌اند.

در حالی که بانک‌های مرکزی در پنجاه سال گذشته نفوذ قابل‌توجهی به دست آورده‌اند و نوید ثبات بیشتر را داده‌اند، امور مالی جهانی از بحرانی به بحران دیگر تبدیل شده است. چگونه این توسعه را توضیح دهیم؟ با تکیه بر منابع اصلی که در تحقیقات قبلی نادیده گرفته شده اند، ظهور بانک های مرکزی گزارشی پیشگامانه از منشاء و پیامدهای افزایش نفوذ بانک های مرکزی بر سیاست های اقتصادی ارائه می دهد.

بسیاری از مفسران استدلال می‌کنند که ایده‌ها باعث تغییر شدند، که نشان‌دهنده تغییر در دهه 1970 از کینزییسم به پول‌گرایی است که مربوط به کنترل تورم است. برخی دیگر به بحران های رکود تورمی اشاره می کنند که سرمایه داران و کارگران را با هم درگیر می کند. داستان ادامه می‌دهد که سرمایه‌داران پیروز شدند، سپس با توزیع مجدد قدرت از دولت‌های منتخب به بازارها و بانک‌های مرکزی، مقررات‌زدایی و کاهش تورم را پیش بردند. هر دو رویکرد مفید هستند، اما یک نقطه ضعف مشترک دارند. با انتزاع از رویه های در حال تحول بانک مرکزی، آنها گزارش های نادرستی از تغییرات سیاست های اخیر ارائه می دهند و نمی توانند توضیح دهند که چگونه به عصر کنونی پول آسان و تامین مالی بیش از حد رسیده ایم.

با مقایسه تحولات ایالات متحده، لئون وانسلبن در بریتانیا، آلمان و سوئیس دریافت که نوآوری های سیاستی خود بانک مرکزی یکی از اجزای مهم تغییر بوده است. این نوآوری‌ها به بانک‌های مرکزی اجازه می‌داد تا از روابط ممتاز با بازارهای مالی در حال گسترش برای اداره اقتصاد استفاده کنند. اما بانک های مرکزی با تکیه بر بازارها، رشد اعتباری بیش از حد را تقویت کردند و نسخه ناپایدار سرمایه داری را پرورش دادند. وانسلبن از طریق کار بایگانی گسترده و مصاحبه‌های متعدد، نور جدیدی بر نمایندگی بوروکرات‌ها می‌افکند و از جامعه و رهبران منتخب می‌خواهد تا تلاش‌های این بازیگران را به سمت اهداف مترقی‌تر هدایت کنند.

A bold history of the rise of central banks, showing how institutions designed to steady the ship of global finance have instead become as destabilizing as they are dominant.

While central banks have gained remarkable influence over the past fifty years, promising more stability, global finance has gone from crisis to crisis. How do we explain this development? Drawing on original sources ignored in previous research, The Rise of Central Banks offers a groundbreaking account of the origins and consequences of central banks’ increasing clout over economic policy.

Many commentators argue that ideas drove change, indicating a shift in the 1970s from Keynesianism to monetarism, concerned with controlling inflation. Others point to the stagflation crises, which put capitalists and workers at loggerheads. Capitalists won, the story goes, then pushed deregulation and disinflation by redistributing power from elected governments to markets and central banks. Both approaches are helpful, but they share a weakness. Abstracting from the evolving practices of central banking, they provide inaccurate accounts of recent policy changes and fail to explain how we arrived at the current era of easy money and excessive finance.

By comparing developments in the United States, the United Kingdom, Germany, and Switzerland, Leon Wansleben finds that central bankers’ own policy innovations were an important ingredient of change. These innovations allowed central bankers to use privileged relationships with expanding financial markets to govern the economy. But by relying on markets, central banks fostered excessive credit growth and cultivated an unsustainable version of capitalism. Through extensive archival work and numerous interviews, Wansleben sheds new light on the agency of bureaucrats and calls upon society and elected leaders to direct these actors’ efforts to more progressive goals.