The Red and the Black: American Film Noir in the 1950s

خرد انتقادی این است که ما در دهه 1950 با فیلم نوآر خداحافظی طولانی کردیم. رابرت میکلیچ التماس می کند که متفاوت باشد. قرمز و سیاه با تعقیب مسیرهای پس‌کوچه‌ها و کوچه‌های تاریخ فرهنگی، پیشنهاد می‌کند که روایت ظهور و سقوط دریافتی در مورد این ژانر، پیچیدگی رسمی و موضوعی نوآر دهه 50 و بین اکسپرسیونیسم تماشایی نوآر دهه 40 و نوآر اولیه و مدرنیستی تأثیر گذاشت. میکلیچ فیلم‌هایی مانند D.O.A.، نیاگارا، و مرگبار مرا ببوس را کالبدشکافی می‌کند و با علاقه‌ی طرفداران به جاده‌های کج انتقاد ترکیب می‌شود. از آثار کلاسیک کمتر شناخته شده در سرتاسر، او به عوامل اجتماعی و تکنولوژیکی می‌پردازد که به این ژانر اشاره می‌کند - سبک مشهور آن که توسط رسانه‌ها و فناوری‌های جدید مانند تلویزیون و سه بعدی، رنگی و صفحه‌نمایش عریض تهدید می‌شود، بازنده‌های متولد شده آن مانند زامبی‌ها توسط همه آمریکایی‌ها جایگزین شده‌اند. قهرمانان، ملتی که توسط تهدید قرمز و کابوس های نابودی هسته ای تکان خورده است. نویسنده استدلال می‌کند که برخلاف همه شانس‌ها، فیلم‌سازان مبتکر همچنان به ساختن تصاویری به‌طور رسمی متهورانه و از نظر اجتماعی متقاعدکننده ادامه دادند که به‌طور شگفت‌آور و شگفت‌انگیزی زنده می‌مانند. پیشرفته و سرگرم کننده، قرمز و سیاه یک دوره از دست رفته در تاریخ فیلم های آمریکایی را بازنگری می کند.