The Politics of Canonicity: Lines of Resistance in Modernist Hebrew Poetry

سیاست شرعی نور جدیدی بر پویایی شکل‌گیری شریعت در ادبیات عبری مدرن می‌تابد. این کتاب راه‌هایی را بررسی می‌کند که فرهنگ ادبی - به عنوان مکان و ابزار - در تولید هویت ملی مشارکت می‌کند. پارادایم‌های زیبایی‌شناختی، ایدئولوژی‌های سیاسی و علایق اجتماعی که به متون و شیوه‌های ادبی خاصی امتیاز می‌دهند، در چارچوب اعمال آگاهانه و آگاهانه صهیونیسم برای تدوین گفتمان ملی مورد بررسی قرار می‌گیرند. همانطور که نویسنده نشان می‌دهد، سرکوب‌شدگان، حاشیه‌نشینان، «دیگران» نامطلوب ملت، محدودیت‌های قانون ادبی و درک خود جامعه را نشان می‌دهند. این کتاب پرسش‌های خاص ادبیات عبری را با بررسی انتقادی بحث‌های نظری پیرامون مفهوم قانون ترکیب می‌کند. این کتاب با بررسی بحث شکل‌دهنده در حروف عبری و گفتمان‌های اروپایی مدرنیته در پایان قرن نوزدهم آغاز می‌شود که به تنش بین نوشتن ملت و نوشتن خود می‌پردازد. این موضوع به مسئلۀ تشکیل‌دهنده یکسانی در ناسیونالیسم یهودی در مورد رابطه بین دیاسپورا و وطن در نوشتار ادبی می‌پردازد. در حالی که مدرنیسم بین المللی تمایل به تجلیل از تبعید دارد، مدرنیسم عبری تضاد شدیدی را با \"ذهنیت دیاسپورا\" نشان داد. نویسنده در تحلیل خود از حاشیه های سرکوب شده قانون ادبی عبری، خطوط گسل زیبایی شناختی خاص جامعه ملی جدید را ترسیم می کند. او در فصل‌هایی که به شاعران دیوید فوگل و آووت یشورون و شعرهای یک صدای زنانه در راشل بلووستاین، استر راب و آندا پینکرفلد اختصاص دارد، تنش‌های تاریخی بین حاشیه و قانون را تحلیل می‌کند و راه‌هایی را که این شاعران به حاشیه رانده شده توانستند برجسته کند. برای صحبت در یک سیستم گفتمانی که صدای آنها را سرکوب می کند. ما از حمایت برنامه انتشارات مطالعات یهودی کورت سپاسگزاریم.

The Politics of Canonicity sheds new light on the dynamics of canon formation in modern Hebrew literature. It explores the ways in which literary culture—as site and as tool—participates in the production of national identity. The aesthetic paradigms, political ideologies, and social interests that privilege certain texts and literary modes are reexamined within the framework of the conscious and deliberate practices of Zionism to formulate a national discourse. As the author shows, the suppressed, the marginal, the undesired "others" of the nation demonstrate the limits of both the literary canon and society's own self-understanding. The book combines the specific questions of Hebrew literature with a critical inquiry of the theoretical debates surrounding the notion of canon. It begins by examining the formative debate in both Hebrew letters and European discourses of modernity at the end of the nineteenth century which address the tension between writing the nation and writing the self. It moves on to the equally constitutive question within Jewish nationalism of the relation between diaspora and homeland in literary writing. While international modernism tends to glorify exile, Hebrew modernism demonstrated a fierce antagonism toward a "diaspora mentality." In his analysis of the suppressed margins of the Hebrew literary canon, the author outlines the specific aesthetic fault lines of the new national community. In chapters devoted to the poets David Fogel and Avot Yeshurun, and the poetics of a feminine voice in Rachel Bluvstein, Esther Raab, and Anda Pinkerfeld, he analyzes the historical tensions between margin and canon, highlighting the ways in which these marginalized poets were able to speak within a discursive system that suppressed their voices. We are grateful for support from the Koret Jewish Studies Publication Program.