The Pharmacology of Monoclonal Antibodies

تقریباً 20 سال از کشف فناوری تولید آنتی بادی های مونوکلونال (MAbs) توسط کوهلر و میلشتاین می گذرد، کشفی که نوید تغییرات انقلابی در تحقیقات، تشخیص بالینی و درمان انسانی را می داد. از منظر امروز می توان نتیجه گرفت که این وعده در دو حوزه سه گانه محقق شده است. به عنوان ابزار تحقیقاتی، MAbs بسیار ارزشمند بوده اند: توانایی آنها برای اتصال انتخابی و محلی سازی آنتی ژن های خاص، شناسایی و شناسایی لیگاندهای جدید و گیرنده های آنها، و عذاب آور و/یا تضاد برهم کنش های مولکولی خاص همچنان به ارائه یک فناوری مفید و توانمند برای تلاش های تحقیقاتی پایه ادامه می دهد. به طور مشابه، MAbs تأثیر عملی عظیمی را به عنوان ابزارهای تشخیصی نشان داده‌اند. پیشرفت‌های اخیر در پزشکی تشخیصی بالینی همچنان به شدت بر استفاده از معرف‌های مبتنی بر MAb برای شناسایی و بومی‌سازی آنتی‌ژن‌های وارداتی بالینی متکی است. در مقابل، با این حال، MAbs ثابت نشده است که تاثیر عمده ای بر درمان بیماری های انسانی دارد. به استثنای یک MAb فشار دهنده ایمنی در برابر آنتی ژن سلول T، CD3، MABها هنوز کاربردهای معنی داری کمی به عنوان عوامل درمانی پیدا کرده اند. در طول دهه 1980، مجموعه‌ای از فناوری‌ها برای شبیه‌سازی، اصلاح و بیان ژن‌های کدکننده MAbs توسعه یافت. این پیشرفت‌ها به MAbs اجازه می‌دهد تا مهندسی ژنتیکی شوند که در نتیجه به آن‌ها پتانسیل افزایش قابل توجهی کاربرد درمانی و همچنین گسترش قابل‌توجهی کاربردهای تحقیقاتی و تشخیصی خود را می‌دهد. MAbs جدید، قطعات MAbs، MAbs دو گونه ای، MAbs تک زنجیره ای، و ادغام MAbs با سایر محصولات ژنی برای مطالعه در دسترس قرار گرفتند.

It has been almost 20 years since the discovery by Kohler and Milstein of the technology to produce monoclonal antibodies (MAbs), a discovery that promised revolutionary changes in research, clinical diagnosis and human therapy. From today's perspective, it is fair to conclude that this promise has been realized in two areas of the three. As research tools, MAbs have been invaluable: their ability to selectively bind and localize specific antigens, detect and identify new ligands and their receptors, and agonize and/or antagonize specific molecular interactions continues to provide a useful and enabling technology to basic research endeavors. Similarly, MAbs have demonstrated enormous practical impact as diagnostic tools. Recent advances in clinical diagnostic medicine continue to rely heavily on the use of MAb-based reagents for detecting and localizing antigens of clinical import. In contrast, however, MAbs have not proven to have major impact on human disease therapy. With the single exception of an immunosup­ pressive MAb against the T-cell antigen, CD3, MAbs have as yet found few meaningful applications as therapeutic agents. During the 1980s, a set of technologies to clone, modify and express genes encoding MAbs was developed. These breakthroughs permitted MAbs to be genetically engineered which consequently gave them the potential to greatly enhance their therapeutic utility as well as significantly expand their research and diagnostic applications. New MAbs, fragments of MAbs, bispecific MAbs, single-chain MAbs, and fusions of MAbs with other gene products became available for study.