The Paramyxoviruses

اندازه این مجموعه بررسی‌ها در مورد پارامیکسوویروس‌ها چه چیزی را توجیه می‌کند؟ به عنوان انگل‌های درون سلولی که تقریباً با بی‌تفاوتی کامل نسبت به فعالیت‌های هسته‌ای تکثیر می‌شوند، پارامیکسوویروس‌ها بینش‌هایی در مورد ژن‌هایی که فعالیت‌ها و رشد سلولی را تنظیم می‌کنند، ارائه نکرده‌اند، موضوعاتی که بخش زیادی از هیجان را در زیست‌شناسی مدرن به حساب می‌آورند. برای مشارکت در تحقیقات ویروس در این موضوعات، ما باید به رتروویروس‌ها نگاه کنیم، که تمایل به سرقت ژن‌های مهم رشد و تخریب آنها را به اهداف بدخیم دارند، و به ویروس‌های DNA هسته‌ای، که بیان ژن آنها به شدت به ماشین‌های رونویسی سلولی بستگی دارد. آنها را به ابزارهای بسیار مفیدی برای شناسایی و مشخص کردن اجزای آن ماشین آلات تبدیل می کند. از این منظر، ممکن است به نظر برسد که ویروس‌های کاملا لیتیک مانند پارامیکسوویروس‌ها در حاشیه زیست‌شناسی معاصر قرار دارند. اما اقدامات زیادی در حاشیه وجود دارد. پارامیکسوویروس ها تسخیر نشده باقی می مانند و عوامل مخرب بیماری هستند. مرگ و میرهای انسانی ناشی از پارامیکسوویروس ها در سراسر جهان، به ویژه در کودکان، سالانه به میلیون ها شیر می رسد. تعداد زیادی پارامیکسوویروس بیماری زا و واکسن های موثر بسیار کمی وجود دارد و این واکسن ها (علیه سرخک و اوریون) فقط توسط کشورهای نسبتاً ثروتمند مقرون به صرفه هستند. علاوه بر این، پارامیکسوویروس‌ها ارگانیسم‌های ذاتاً جالبی هستند که چالش درک خودتکثیر RNA و بسیاری از چالش‌های دیگر که مختص ساختارها و عملکردهای پروتئین‌هایشان است، نه تنها به‌عنوان موجودیت‌های منفرد، بلکه از آنجایی که در طول ویروس به طور هماهنگ عمل می‌کنند، ارائه می‌کنند. تولید مثل و با عملکردهای حیاتی سلول هایی که آنها را آلوده می کنند و اغلب (نه همیشه) تخریب می کنند، تعامل دارند.

What justifies the size of this compendium of reviews on the paramyxoviruses? As intracellular parasites that reproduce with almost complete indifference to nuclear activities, paramyxoviruses have not been providing insights about genes that regulate cellular activities and development, topics that account for much of the excitement in modem biology. For contributions of virus research to those topics, we must look to the retroviruses, which have the propensity to steal developmentally important genes and subvert them to malignant pur­ poses, and to the nuclear DNA viruses, whose gene expression depends heavily upon cellular transcription machinery, making them exceptionally useful tools for identifying and characterizing components of that machinery. From this perspective, it may appear that purely lytic viruses like the paramyxoviruses are sitting on the sidelines of contemporary biology. But there is plenty of action on the sidelines. Paramyxoviruses remain unconquered, devastating agents of disease. Human deaths attributable to paramyxoviruses worldwide, especially in children, are numbered in the mil­ lions annually. There are many pathogenic paramyxoviruses and too few effec­ tive vaccines, and those vaccines (against measles and mumps) are affordable only by relatively affluent nations. Moreover, the paramyxoviruses are intrin­ sically interesting organisms, presenting the challenge of understanding the self-replication of RNA and many other challenges peculiar to the structures and functions of their proteins, not only as individual entities, but also as they act in concert during virus reproduction and interact with vital functions of the cells they infect and often (but not always) destroy.