The Neutrophil

این کتاب منعکس کننده تعصبات شخصی است که من در بیست سال مطالعه ادبیات علمی ایجاد کرده ام. من تک نگاری را دوست دارم. افراد خوب مقدار زیادی از اطلاعات را در یک توالی منطقی و با جزئیات کافی جمع آوری می کنند تا فرد را قادر سازد تا ببیند چرا باورهای فعلی وجود دارد. برای این منظور، نوشتن \"همانطور که اسمیت نشان داده است21،81،117 •••\" کاملاً بی فایده است، این فقط به این معنی است که باید به کتابخانه رفت و اوراق اصلی اسمیت را به دست آورد، و هدفش از خواندن یک تک نگاری دقیقاً اجتناب از آن است. که نیاز به سیتی دارد. شخص باید بداند که اسمیت چه کرد و چرا فکر می کرد مشاهدات او هر آنچه را که او ادعا می کرد ثابت می کرد. از آنجا که زندگی کوتاه است، پرداختن به چندین هزار مقاله به این شکل غیرممکن است و نویسنده باید از این رو مقالات نسبتاً کمی را انتخاب کند که از نظر او مهم هستند. اغلب، ممکن است چندین مقاله با ارزش یکسان نقل شود، و سپس انتخاب دلخواه است. بنابراین از مقاماتی که کار خود را مورد بحث قرار نمی دهند عذرخواهی می کنم. حذف به این معنی نیست که من فکر می کردم کار آنها ارزشمند نیست. این فقط به این معنی است که من ترجیح دادم بیست مرجع را نقل کنم که مردم ممکن است بخوانند به جای دو هزار مرجع که مطمئناً هیچ کس نمی خواند. یکی دیگر از پیشداوری های قوی این است که درک کامل دانش کنونی مستلزم آن است که بدانیم دیدگاه های فعلی چگونه توسعه یافته اند.

This book reflects the personal prejudices I have developed in twenty years of reading the scientific literature. I like monographs; good ones assemble a great deal of information in a logical sequence and in enough detail to enable one to see why current beliefs are held. For this purpose, it is entirely useless to write "as Smith has shown21 ,81,117 •••• " That only means that one must go to the library and turn up Smith's original papers, and one's object in reading a monograph is precisely to avoid that neces­ sity. One needs to know what Smith did and why he thought his observa­ tions proved whatever he claimed. Because life is short, it is impossible to deal with several thousand papers in this way, and the author must there­ fore select a relatively few papers that he regards as crucial. Often, several papers of equal merit might be quoted, and the selection is then arbitrary. I therefore apologize to authorities who do not find their work discussed. Omission does not mean that I thought their work was not valuable; it means only that I preferred to quote twenty references that people might read rather than two thousand that assuredly no one would read. Another strong prejUdice is that the full understanding of present knowledge requires one to know how present views have developed.