The Muse in the Machine: Essays on Poetry And the Anatomy of the Body Politic

موسیقی، نژاد، سیاست، و وجدان. در این هشت مقاله که در طول یک دهه و نیم نوشته شده است، تی آر هامر توضیح می دهد که چگونه، برای او، چنین دغدغه های پایدار حول تمرین شعر و تکامل یک شاعرانگی شخصی مسئول فرهنگی می چرخد. هامر درباره خودکشی شاعر واچل لیندسی، جنگ های فرهنگی در بنیاد ملی هنرها، جنگ خلیج فارس در سال 1991، روح تقسیم شده زادگاهش در آمریکای جنوبی، و شیوه نجات بخش و متعالی نوازندگی می نویسد. بنابراین، انتقاد هامر که ناگزیر با یک مؤلفه شخصی یا فرهنگی در هم آمیخته است، مبتنی بر تجربه ای است که همیشه آشناست و اغلب در صحت آن مستقیماً به قلب می رسد.

در یکی از آن اظهارات «هدف شاعرانه» که می گوید: هامر زمانی نوشت که «شعر در یک منطقه غیرقابل قیاس بین فردی و جمعی، بین بدن و بدنه سیاسی، بین بدن و بدنه سیاسی زندگی می کند و بیان می کند. فرهنگ ما، با تأکید بر ذهن و بدن فردی، به ما بسیار اندک می آموزد که چگونه حتی درباره ماهیت این مشکل فکر کنیم... با این حال، این عبارت یک شعار آمریکایی است، گویی چیزی را توضیح می دهد.» این یک لحظه اساسی هامر است: یک نویسنده به تازگی به خود دلیل خوبی برای ترک آن داده است. چیزی که هامر می داند که باید بعداً اتفاق بیفتد این است که میوز در ماشین در مورد آن است.

Music, race, politics, and conscience. In these eight essays written over the span of a decade and a half, T. R. Hummer explains how, for him, such abiding concerns revolve around the practice of poetry and the evolution of a culturally responsible personal poetics. Hummer writes about the suicide of poet Vachel Lindsay, the culture wars at the National Endowment for the Arts, the 1991 Persian Gulf War, the divided soul of his native American South, and the salving, transcendent practice of musicianship. Inevitably entwined with a personal or cultural component, Hummer's criticism is thus grounded in experience that is always familiar and often straight to the heart in its rightness.

In one of those statements of "poetic purpose" that goes hand in hand with a residency, guest editorship, or lecture tour, Hummer once wrote that "poetry inhabits and enunciates an incommensurable zone between individual and collective, between body and body politic, an area very ill-negotiated by most of us most of the time. Our culture, with its emphasis on the individual mind and body, teaches us very little about how even to think about the nature of this problem. . . . E pluribus unum is a smokescreen: what pluribus; what unum? And yet this phrase is an American mantra, as if it explained something." This is a quintessential Hummer moment: a writer has just given himself a good reason to quit. What Hummer knows must happen next is what The Muse in the Machine is all about.