The Moment of Psycho: How Alfred Hitchcock Taught America to Love Murder

این فیلم مانند یک فیلم تلویزیونی ساخته شد و در کمتر از سه ماه تکمیل شد. ستاره اش را در چهل دقیقه از بین برد. پایان خوشی نداشت. و خشونت‌آمیزترین صحنه تا به امروز را در فیلم آمریکایی ارائه می‌دهد که با ریسمان‌های فریاد زده‌ای که آگاهی ملی را برافروخته می‌کند، نقطه‌گذاری شده است. هیچ چیز مانند روانی قبلا وجود نداشت. صنعت سینما-حتی خود آمریکا- هرگز مثل قبل نخواهد بود.

در لحظه روانی، دیوید تامسون منتقد فیلم، روان را در کارنامه آلفرد هیچکاک قرار می دهد و حال و هوا و زمان فیلم مهم را بازسازی می کند. روی پرده های فیلم در سراسر جهان پخش شد. تامسون نشان می دهد که روانی فقط یک احساس در فیلم نبود: ماهیت خواسته های ما را تغییر داد. سکس، خشونت و وحشت جان تازه ای گرفت. روانی، به طور ناگهانی، تمام چیزی که آمریکا از یک فیلم می خواست را نشان داد - و همانطور که تامسون به خوبی نشان می دهد، هنوز هم این کار را می کند.

It was made like a television movie, and completed in less than three months. It killed off its star in forty minutes. There was no happy ending. And it offered the most violent scene to date in American film, punctuated by shrieking strings that seared the national consciousness. Nothing like Psycho had existed before; the movie industry—even America itself—would never be the same.

In The Moment of Psycho, film critic David Thomson situates Psycho in Alfred Hitchcock’s career, recreating the mood and time when the seminal film erupted onto film screens worldwide. Thomson shows that Psycho was not just a sensation in film: it altered the very nature of our desires. Sex, violence, and horror took on new life. Psycho, all of a sudden, represented all America wanted from a film—and, as Thomson brilliantly demonstrates, still does.