The Modern Portrait Poem: From Dante Gabriel Rossetti to Ezra Pound

در شعر پرتره مدرن، فرانسیس دیکی پرتره را به عنوان یک ژانر شاعرانه از دهه 1860 تا 1920 بازیابی می کند. او با ترکیب تاریخ ادبی و هنر، روش‌هایی را بررسی می‌کند که دانته گابریل روستی، الجرنون سوئینبرن و جی ام ویسلر ژانر پرتره را هم در نقاشی و هم در شعر تغییر دادند. او سپس نشان می‌دهد که چگونه روش‌های جدید آن‌ها برای نگاه کردن و اندیشیدن به موضوع پرتره به آن سوی اقیانوس اطلس مهاجرت کردند تا بر ازرا پاوند، تی. اس. الیوت، ویلیام کارلوس ویلیامز، امی لاول، ای. ای. کامینگز و دیگر شاعران تأثیر بگذارند. این شاعران به طرز خلاقانه ای پرتره ویکتوریایی را در معرض تأثیرات جدیدی از رئالیسم مانه تا رقص مدرن، فوتوریسم و ​​هنر آوانگارد آمریکایی قرار دادند. آنها همچنین ژانر را فشرده، گسترش دادند و با دیگر حالت‌های ادبی از جمله کتیبه، پاستورال و Bildungsroman ترکیب کردند.

دیکی گرایش به نگریستن مدرنیسم را به عنوان گسست از گذشته و به عنوان گذار از جهت گیری شنیداری به بصری به چالش می کشد. او استدلال می‌کند که شاعران و نقاشان ویکتوریایی الهام‌بخش نسل جدید مدرنیست‌ها بودند تا بینش زیبایی‌شناسی خود را در برابر تصورشان از مدرنیته و رابطه بین تصویر و متن آزمایش کنند. دیکی در کنار زدن دوره‌های تاریخی، مرزهای ملی و تمایزات انضباطی، تداوم این ژانر را بر شکاف ویکتوریایی/مدرنیستی و از بریتانیا تا ایالات متحده در زمان تغییر سریع هنرها مطرح می‌کند.

In The Modern Portrait Poem, Frances Dickey recovers the portrait as a poetic genre from the 1860s through the 1920s. Combining literary and art history, she examines the ways Dante Gabriel Rossetti, Algernon Swinburne, and J. M. Whistler transformed the genre of portraiture in both painting and poetry. She then shows how their new ways of looking at and thinking about the portrait subject migrated across the Atlantic to influence Ezra Pound, T. S. Eliot, William Carlos Williams, Amy Lowell, E. E. Cummings, and other poets. These poets creatively exposed the Victorian portrait to new influences ranging from Manet’s realism to modern dance, Futurism, and American avant-garde art. They also condensed, expanded, and combined the genre with other literary modes including epitaph, pastoral, and Bildungsroman.

Dickey challenges the tendency to view Modernism as a break with the past and as a transition from aural to visual orientation. She argues that the Victorian poets and painters inspired the new generation of Modernists to test their vision of Aestheticism against their perception of modernity and the relationship between image and text. In bridging historical periods, national boundaries, and disciplinary distinctions, Dickey makes a case for the continuity of this genre over the Victorian/Modernist divide and from Britain to the United States in a time of rapid change in the arts.