The mind/body stage : passion and interaction in the Cartesian theatre

مفهوم دکارت از سوبژکتیویته، نحوه نوشتن شخصیت ها، اجرای بازیگران و دریافت مخاطبان را تغییر داد. سیستم مختصات او نحوه طراحی و ساخت فضای تئاتری را تغییر داد. نظریه او در مورد احساسات، درک ما از تبادل عاطفی بین تماشا و تماشاگر را متحول کرد. با این حال محققان تئاتر تأثیر دگرگونی دکارت را بر تاریخ تئاتر ندیده اند. فیلسوفان نیز برای درک دریافت و تأثیر او به این تاریخ نگاه نکرده اند. پس از دکارت، نمایشنامه نویسان شخصیت های دکارتی را روی صحنه می نشاندند و کار عقلانی آنها را مضمون می بخشیدند. بازیگران بازی های خود را برای توضیح مدل های جدید ذهنیت و فیزیولوژی تطبیق دادند. منتقدان فواید عاطفی و اخلاقی تئاتر را در اصطلاح دکارتی تئوریزه کردند. معماران با تغییر طرح های خود این مزایا را تقویت کردند.

صحنه ذهن-بدن تصویری خیره کننده از یکی از پیامدترین و گیج کننده ترین دوره های تاریخ تئاتر و فلسفه مدرن ارائه می دهد. در گستره ای میان رشته ای و تطبیقی، از تکنیک های روش شناختی از مطالعات ادبی، فلسفه، تاریخ تئاتر و مطالعات اجرا استفاده می کند و از اسناد متعددی (شامل نامه ها، لیبرتی، رساله های مذهبی، رساله های زیبایی شناسی و طرح های معماری) از چندین کشور استفاده می کند. div>

Descartes's notion of subjectivity changed the way characters would be written, performed by actors, and received by audiences. His coordinate system reshaped how theatrical space would be conceived and built. His theory of the passions revolutionized our understanding of the emotional exchange between spectacle and spectators. Yet theater scholars have not seen Descartes's transformational impact on theater history. Nor have philosophers looked to this history to understand his reception and impact. After Descartes, playwrights put Cartesian characters on the stage and thematized their rational workings. Actors adapted their performances to account for new models of subjectivity and physiology. Critics theorized the theater's emotional and ethical benefits in Cartesian terms. Architects fostered these benefits by altering their designs.

The Mind-Body Stage provides a dazzlingly original picture of one of the most consequential and confusing periods in the histories of modern theater and philosophy. Interdisciplinary and comparatist in scope, it uses methodological techniques from literary study, philosophy, theater history, and performance studies and draws on scores of documents (including letters, libretti, religious jeremiads, aesthetic treatises, and architectural plans) from several countries.