The Memeing of Mark Fisher: How the Frankfurt School Foresaw Capitalist Realism and What to Do About It

مدرسه فرانکفورت با فیشر در این نقد سرمایه‌داری ملاقات می‌کند که میم‌ها، بیماری‌های روانی و روان‌گردانی را در یک ضد فرهنگ پیشنهادی گنجانده است.

بهار 2020 تا 2021 سالی بود که اتفاق نیفتاد. ما شاهد یک افسردگی بودیم، نه از نظر اقتصادی، بلکه به معنای روانشناختی: افسردگی بالینی خود جامعه و توسط خود جامعه. این افسردگی نه تنها به دلیل انزوای کووید، بلکه اقتصاد دیجیتال که توسط رسانه های اجتماعی و میم ها تقویت شده است، ایجاد شد.

پس از آن، این کتاب به بررسی مجدد نظریه‌پردازان اصلی مکتب فرانکفورت، آدورنو، هورکهایمر، بنجامین و مارکوزه می‌پردازد که در سایه جنگ جهانی دوم، در طول ظهور صنعت فرهنگ، کار کردند. در بررسی افکار آنها و ترسیم شباهت‌هایی با رئالیسم سرمایه‌داری فیشر، میمینگ مارک فیشر قصد دارد مکتب فرانکفورت را به‌عنوان یک جعبه ابزار نظری دقیق برای عصر دیجیتالی پس از کووید، ارائه دهد.

با در نظر گرفتن پدیده‌های QAnon، جریان پراکنده، و میم‌ها، استدلال می‌کند که دوگانگی بین فرهنگ و پراکسیس سیاسی امری نادرست است. در نهایت، از آنجایی که افراد بیشتری به ابزارهای پخش نظری و فرهنگی دسترسی دارند، توصیه می شود که چپ آنلاین از این دسترسی برای ایجاد یک جنبش فرهنگی و سیاسی زندگی واقعی استفاده کند.

مایک واتسون یک نظریه پرداز، منتقد و متصدی هنر و رسانه متولد بریتانیا است که دارای مدرک دکترای فلسفه از کالج گلداسمیت است. واتسون در 55 و 56 بینال ونیز و همچنین در Manifesta12 در پالرمو سرپرستی کرد. او مرتباً برای Art Review، Artforum، Jacobin و Radical Philosophy نوشته است.

The Frankfurt School meets Fisher in this critique of capitalism incorporating memes, mental illness and psychedelia into a proposed counterculture.

Spring 2020 to 2021 was the year that did not take place. We witnessed a depression, not economically speaking, but in the psychological sense: A clinical depression of and by society itself. This depression was brought about not just by Covid isolation, but by the digital economy, fueled by social media and the meme.

In the aftermath, this book revisits the main Frankfurt School theorists, Adorno, Horkheimer, Benjamin and Marcuse, who worked in the shadow of World War Two, during the rise of the culture industry. In examining their thoughts and drawing parallels with Fisher's Capitalist Realism, The Memeing of Mark Fisher aims to render the Frankfurt School as an incisive theoretical toolbox for the post-Covid digital age.

Taking in the phenomena of QAnon, twitch streaming, and memes it argues that the dichotomy between culture and political praxis is a false one. Finally, as more people have access to the means for theoretical and cultural broadcasting, it is urged that the online left uses that access to build a real life cultural and political movement.

Mike Watson is a UK born art and media theorist, critic and curator who holds a PhD in Philosophy from Goldsmiths College. Watson curated at the 55th and 56th Venice Biennale, as well as at Manifesta12 in Palermo. He has written regularly for Art Review, Artforum, Jacobin, and Radical Philosophy.