The Logic of Racial Practice: Explorations in the Habituation of Racism

عنوان این مجموعه ، منطق عمل نژادی ، ادای احترام به کار پیر بوردیو ، که اصطلاح Habitus را برای نامگذاری پیش بینی های پیشرو و تجسم یافته است که از پیش بینی های ماستاژیکی ماست که به طور خاص ما را تغییر می دهد و به طور معنی داری می پردازد ، ادای احترام می کند. زبان عادت به طور منحصر به فرد نه تنها چگونگی مشروط بر محیط های اجتماعی خود را به صورت غیر قابل انعطاف پذیری به خود اختصاص می دهد ، بلکه همچنین چگونه با مسئولیت پذیری انتخاب می کنیم تا عادات خود را تصویب کنیم و می توانیم آنها را تغییر دهیم. از این رو ، این مجموعه از مقاله های ویرایش شده توسط بروک بهلر ، به بررسی چگونگی تولید برتری سفید یک روش نژادپرستانه که ما به عنوان موجودات تجسم یافته زندگی می کنیم ، می گوید که نژاد - و نژادپرستی نمایشی ، عادت شده و به تصویب رسیده است. ما به طور مرتب مجبور نیستیم \"در مورد نژاد\" فکر کنیم ، زیرا نژاد یک عمل عملی است و عادت های تجسم یافته ای را تولید می کند که به روشهای ما در جهان رسوب شده است ، و این امر باعث ایجاد شرایط نژادپرستانه (و نژادپرستانه) ما می شود که به ما اطلاع می دهد که چگونه با دیگران ارتباط برقرار می کنیم. ساخت نژاد یک شکل بدنی خاص را ایجاد می کند که در آن ما به صورت احشایی از طریق تصاویر ، کلمات ، فعالیت ها و رویدادها بدون هیچ گونه مفهوم سازی خودکشی ، به صورت احشایی درک می کنیم و در طول انتخاب های روزانه خود را ادامه می دهیم. مشارکت کنندگان استدلال می کنند که ریشه کن کردن نژادپرستی در جامعه ما مستلزم آگاهی از این زیستگاه های نژادپرستانه و پرورش عادت های جدید ضد نژادپرستانه است.

The title of this collection, The Logic of Racial Practice, pays homage to the work of Pierre Bourdieu, who coined the term habitus to name the pretheoretical, embodied dispositions that orient our social interactions and meaningfully frame our lived experience. The language of habit uniquely accounts for not only how we are unreflectively conditioned by our social environments but also how we responsibly choose to enact our habits and can change them. Hence, this collection of essays edited by Brock Bahler explores how white supremacy produces a racialized modality by which we live as embodied beings, arguing that race—and racism—is performative, habituated, and enacted. We do not regularly have to “think” about race, since race is a praxis, producing embodied habits that have become sedimented into our ways of being-in-the-world, and that instill within us racialized (and racist) dispositions, postures, and bodily comportments that inform how we interact with others. The construction of race produces a particular bodily formation in which we are shaped to viscerally perceive through a racialized lens images, words, activities, and events without any self-reflective conceptualization, and which we perpetuate throughout our day-to-day choices. The contributors argue that eradicating racism in our society requires unlearning these racialized habitus and cultivating new anti-racist habits.