The Living Presidency: An Originalist Argument against Its Ever-Expanding Powers

یک اصالت‌گرای قانون اساسی زنگ خطر را در مورد اختیارات روزافزون ریاست‌جمهوری به صدا در می‌آورد و آنها را به طور غیرمنتظره‌ای به استقبال لیبرال از قانون اساسی زنده نسبت می‌دهد.

علم‌مندان و سیاستمداران لیبرال به طور معمول امپراتوری را محکوم می‌کنند. ریاست جمهوری - یک مدیر اجرایی خود ستایشگر که به تدریج کنگره را به حاشیه برده است. با این حال، همان مردم همواره فضیلت‌های یک قانون اساسی زنده را تمجید می‌کنند که معنای آن با زمانه سازگار است. سایکریشنا بنگلور پراکاش استدلال می کند که این موضع گیری ها اساساً ناسازگار هستند. قانون اساسی مستعد اصلاحات غیررسمی به طور سیستماتیک به نفع قوه مجریه است و تضمین می کند که هیچ محدودیت پایداری برای قدرت اجرایی وجود ندارد. در این مطالعه دقیق، پراکاش ادعا می‌کند که تفسیر اصیل‌گرایانه از قانون اساسی می‌تواند «ریاست‌جمهوری زنده» را که قانون اساسی زنده مشروعیت می‌بخشد، مهار کند.

هیچکس که قانون اساسی را می‌خواند، به این نتیجه نمی‌رسد که روسای جمهور ممکن است اعلان جنگ کنند. فیات، و بدون سنا معاهداتی ببندید. با این حال روسای جمهور همه این کارها را انجام می دهند. پراکاش استدلال می کند که آنها با آن کنار می آیند، زیرا کنگره، دادگاه ها و مردم به طور معمول این تخلفات را توجیه می کنند. با گذشت زمان، این تخلفات به عنوان اصلاحات غیررسمی قانون اساسی تلقی می شود. نتیجه یک اجرایی است که به طور فزاینده ای از قانون اساسی رها می شود. راه حل اصل گرایی است. اگرچه اغلب با اهداف محافظه کارانه همراه است، اما اصالت گرایی در استدلال پراکاش باید برای جمهوری خواهان و دموکرات ها به طور یکسان جذاب باشد، زیرا تقریباً همه آمریکایی ها گسترش خیره کننده ریاست جمهوری را محکوم می کنند. رئیس جمهور زنده دهها اصلاحات را برای یک نانوا پیشنهاد می کند، که همه آنها می توانند اعمال شوند اگر کنگره اختیار قانونی خود را تأیید کند.

A constitutional originalist sounds the alarm over the presidency’s ever-expanding powers, ascribing them unexpectedly to the liberal embrace of a living Constitution.

Liberal scholars and politicians routinely denounce the imperial presidency―a self-aggrandizing executive that has progressively sidelined Congress. Yet the same people invariably extol the virtues of a living Constitution, whose meaning adapts with the times. Saikrishna Bangalore Prakash argues that these stances are fundamentally incompatible. A constitution prone to informal amendment systematically favors the executive and ensures that there are no enduring constraints on executive power. In this careful study, Prakash contends that an originalist interpretation of the Constitution can rein in the “living presidency” legitimated by the living Constitution.

No one who reads the Constitution would conclude that presidents may declare war, legislate by fiat, and make treaties without the Senate. Yet presidents do all these things. They get away with it, Prakash argues, because Congress, the courts, and the public routinely excuse these violations. With the passage of time, these transgressions are treated as informal constitutional amendments. The result is an executive increasingly liberated from the Constitution. The solution is originalism. Though often associated with conservative goals, originalism in Prakash’s argument should appeal to Republicans and Democrats alike, as almost all Americans decry the presidency’s stunning expansion. The Living Presidency proposes a baker’s dozen of reforms, all of which could be enacted if only Congress asserted its lawful authority.