The Literary Heritage of the Environmental Justice Movement: Landscapes of Revolution in Transatlantic Romanticism

میراث ادبی جنبش عدالت زیست محیطی ادبیات محیطی را از نویسندگانی که برای حقوق زنان، حقوق بومی، قدرت کارگران و لغو برده داری در دوران رمانتیک بسیاری از متون رمانتیک از جامعه فرار می کنند و برخوردهای منفرد مردان سفیدپوست با طبیعتی زنانه را به نمایش می گذارند. با این حال، مناظر نمادین رمانتیسم اغلب توسط نویسندگانی مانند اولادا اکویانو، فردریک داگلاس، ویلیام آپس، جورج کاپوی، مری ولستونکرافت، لیدیا ماریا چایلد، جان کلر و هنری ثورو رادیکال می‌شدند. این نویسندگان نشان دادند که چگونه سرکوب انسان و استثمار طبیعت دو نیروی محرکه سرمایه داری و استعمار هستند. این کتاب علاوه بر برجسته کردن انواع جدیدی از ادبیات محیطی، متون آشنای چهره‌هایی مانند ویلیام بلیک، ناتانیل هاثورن، مری شلی، ویلیام وردزورث و والت ویتمن را نیز بازتفسیر می‌کند و نشان می‌دهد که این افراد خانواده چگونه در گفتگو با هم‌عصران رادیکال خود می‌نوشتند. .

The Literary Heritage of the Environmental Justice Movement showcases environmental literature from writers who fought for women’s rights, native rights, workers’ power, and the abolition of slavery during the Romantic Era. Many Romantic texts take flight from society and enact solitary white male encounters with a feminine nature. However, the symbolic landscapes of Romanticism were often radicalized by writers like Olaudah Equiano, Frederick Douglass, William Apess, George Copway, Mary Wollstonecraft, Lydia Maria Child, John Clare, and Henry Thoreau. These authors showed how the oppression of human beings and the exploitation of nature are the twin driving forces of capitalism and colonialism. In addition to spotlighting new kinds of environmental literature, this book also reinterprets familiar texts by figures like William Blake, Nathaniel Hawthorne, Mary Shelley, William Wordsworth, and Walt Whitman, and it shows how these household figures were writing in conversation with their radical contemporaries.