The Intellectuals and the Masses

پروفسور جان کری نشان می دهد که چگونه روشنفکران اوایل قرن بیستم، "توده ها" را به عنوان گروه های نیمه انسانی تصور می کردند که توسط روزنامه ها و سینمای عمومی مصرف شده بودند و برای نابودی آماده بودند. او با افشای انزجار از بشریت رایج در جورج برنارد شاو، ازرا پاوند، دی. اچ. لارنس، ای. ام. فورستر، ویرجینیا وولف، اچ. جی. ولز، آلدوس هاکسلی، دبلیو بی. ییتس و سایر نویسندگان قدیس‌شده، این را به فرقه سوپرمن نیچه‌ای ربط می‌دهد که خود را پیدا کرد. نماینده نهایی هیتلر.

حمله کری به بنیانگذاران فرهنگ مدرن، هنگامی که برای اولین بار در سال 1992 منتشر شد، باعث ایجاد حیرت در سراسر مؤسسات هنری و دانشگاهی شد.

Professor John Carey shows how early twentieth-century intellectuals imagined the 'masses' as semi-human swarms, drugged by popular newspapers and cinema, and ripe for extermination. Exposing the revulsion from common humanity in George Bernard Shaw, Ezra Pound, D. H. Lawrence, E. M. Forster, Virginia Woolf, H. G. Wells, Aldous Huxley, W. B. Yeats and other canonized writers, he relates this to the cult of the Nietzschean Superman, which found its ultimate exponent in Hitler.

Carey's assault on the founders of modern culture caused consternation throughout the artistic and academic establishments when it was first published in 1992.