The Heretical Archive: Digital Memory at the End of Film

بایگانی بدعت‌گذار رابطه بین حافظه و خلقت را در آثار هنری معاصری که از فناوری دیجیتال در حین استفاده از مواد فیلم استفاده می‌کنند، بررسی می‌کند. Domietta Torlasco استدلال می کند که این فیلم های دیجیتال و اینستالیشن های چند رسانه ای به طور اساسی حافظه ما از سینما و درک ما از آرشیو را تغییر می دهند. در واقع، چنین آثاری مفهوم آرشیو را نه به عنوان حفظ منفعلانه نشانه های سمعی و بصری، بلکه به عنوان مداخله و بازگویی خلاقانه بافت های ادراکی و سیاسی سینما تعریف می کنند.

ارتباط روانکاوی، پدیدارشناسی و نظریه فمینیستی. تورلاسکو به روش‌های نوآورانه، آثار دیجیتالی پیشرفته‌ای را که با گذشته سینمای اروپا و فرهنگ بصری درگیر هستند، از جمله نصب‌های ویدئویی توسط مونیکا بونویسینی (او سعید را نابود کن) و پیر هویگه (بیضی) تجزیه و تحلیل می‌کند. )، فیلم اگنس واردا Gleaners and I، نصب چند رسانه ای مارکو پولونی اتاق صحرا و سی دی رام کریس مارکر یادگار

ادعای محوری تورلاسکو این است که اگر آرشیوهای روانکاوی و سینما از دیرباز به نسب از ادیپ تا فروید، آرشیوهای عصر دیجیتال - که او آن را "آرشیو بدعت‌گذار" می‌نامد، امتیاز داده است. — می تواند به ما کمک کند میراثی سرکش، متخلخل و چند وجهی را تصور کنیم، میراثی که در آن چهره های حاشیه ای باز می گردند و از زندگی از دست رفته به همان اندازه از زندگی که نیاز به زیستن دارد صحبت می کنند.

The Heretical Archive examines the relationship between memory and creation in contemporary artworks that use digital technology while appropriating film materials. Domietta Torlasco argues that these digital films and multimedia installations radically transform our memory of cinema and our understanding of the archive. Indeed, such works define a notion of archiving not as the passive preservation of audiovisual signs but as an intervention and the creative rearticulation of cinema’s perceptual and political textures.

Connecting psychoanalysis, phenomenology, and feminist theory in innovative ways, Torlasco analyzes cutting-edge digital works that engage with the past of European cinema and visual culture, including video installations by Monica Bonvicini (Destroy She Said) and Pierre Huyghe (The Ellipsis), Agnès Varda’s film The Gleaners and I, Marco Poloni’s multimedia installation The Desert Room, and Chris Marker’s CD-ROM Immemory.

Torlasco’s central claim is that if the archives of psychoanalysis and cinema have long privileged the lineage that runs from Oedipus to Freud, the archives of the digital age—what she calls the “heretical archive”—can help us imagine an unruly, porous, multifaceted legacy, one in which marginal figures return to speak of lost life as much as of life that demands to be lived.