The German Verse Epic in the Nineteenth and Twentieth Centuries

بی‌توجهی تقریباً کامل به حماسه منظوم به‌عنوان ژانری که هنوز شایسته بحث و بررسی معنادار و جدی است، در نقد ادبی آلمان بسیار آشکار است. تنها تلاش برای مشاهده این ژانر در طول قرن‌ها، بررسی تاریخی ارزشمند، اما لزوماً تا حدی ظاهری از حماسه آلمانی است که در جلد دوم Deutsche Philologie im Auf,iss منتشر شد. با این حال، هنوز هیچ مطالعه ادبی درباره حماسه شعر آلمانی در قرن نوزدهم و بیستم وجود ندارد، دوره ای که برای چنین مطالعه ای جالب توجه است و در واقع برای خود ژانر بسیار مهم است، زیرا در این دوره بود که رمان به پیروزی نهایی و ظاهراً غیرقابل بازگشت خود بر سلف خود دست یافت، شکلی که زمانی مقدس بود اما اکنون یک ژانر مرده اعلام شده بود. فقدان مطالب کافی نیست که می تواند این غفلت را توضیح دهد، زیرا از نظر کمیت محض و به اعتقاد ما نه کمیت به تنهایی، مطالب کافی برای بیش از یک مطالعه وجود دارد. بنابراین، هدف اصلی این اثر این است که اگر نگوییم این شکاف آشکار را پر کند، حداقل تا حدودی آن را کاهش دهد، و از این طریق مشخص کند که ادامه وجود این خلاء در قدردانی ادبی آلمان تا چه اندازه است. واقعیت موجه است.

The almost complete disregard of the verse epic as a genre still worthy of meaningful discussion and earnest investigation is all too apparent in German literary criticism. The only attempt to view the genre in its evolution through the centuries is Heinrich Maiworm's valuable but necessarily somewhat perfunctory historical survey of the German epic which appeared in the second volume of Deutsche Philologie im Auf,iss. There is as yet, however, no literary study of the German verse epic in the nineteenth and twentieth centuries, a period which is of particular interest to such a study and indeed crucial to the genre itself, since it was during this period that the novel claimed its final and apparently irrevocable victory over its predecessor, a form which had once been hallowed but was now declared a dead genre. It is not the lack of sufficient material that could explain this neglect, for in terms of sheer quantity and, we believe, not quantity alone, there is enough material for more than one study. The prime purpose of this work, then, is to attempt, if not to fill this conspicuous gap, at least to begin narrowing it somewhat, and in so doing to determine in how far the continuing existence of this vacuum in German literary appreciation is in fact justified.